Dla Viktora Binkisa harmonia, porządek i wyrafinowanie są niezbędnymi składnikami jego procesu twórczego. Sam zauważa, że jego prace unikają chaotycznych lub spontanicznych cech, które często są związane ze sztuką współczesną; raczej charakteryzuje swoją metodę jako klasyczną. Chociaż w jego stylu mogą pojawiać się elementy abstrakcyjne, Binkis starannie utrzymuje równowagę między kompozycją, tonacją a harmonią kolorów, porównując swoją metodę do uznania Euklidesa dla symetrii i harmonijnego porządku sfer.
Gatunek krajobrazu zajmuje centralne miejsce w twórczości Binkisa. Postrzega krajobrazy jako "idealne laboratorium", które pozwala mu badać formalny potencjał malarstwa, jednocześnie reflektując i wzbogacając swoje osobiste umiejętności artystyczne. W jego dziełach znane litewskie scenerie pojawiają się na nowo dzięki odważnym punktom widzenia i pomysłowemu użyciu koloru, co skutkuje obrazami, które są na przemian dramatyczne i cicho nasycone marzycielską jakością.
Urodzony w 1957 roku, Viktoras Binkis ukończył studia malarskie na Wileńskim Instytucie Sztuki w 1988 roku, kładąc podwaliny pod różnorodną karierę artystyczną, która rozwijała się przez wiele lat.
Od 1992 roku, kiedy dołączył do Związku Artystów Litewskich, Binkis rozwijał praktykę artystyczną, która obejmuje malarstwo, fotografię i rzeźbę. Zorganizował ponad dwadzieścia wystaw indywidualnych, nieustannie badając tematy wizualnej harmonii, strukturalnego porządku i lirycznej reinterpretacji świata przyrody.
O tym dziele+
Obraz przedstawia scenę cmentarza z dominującą, wysoką strukturą kamienną, teksturowaną grubymi, ekspresyjnymi pociągnięciami pędzla. Na pierwszym planie znajdują się surowe kamienne ściany, być może kościoła lub kaplicy, namalowane w odcieniach beżu, brzoskwini i szarości, co przywołuje rustykalny, wiekowy charakter. Stoi ona na bujnym zielonym wzgórzu. W tle, zarysy dodatkowych budynków przerywają horyzont, ich dachy zabarwione odcieniami czerwieni i bieli. Te drugorzędne elementy lekko zlewają się z ziemistym, ciepłym tłem drzew i być może odległych wzgórz, namalowanych w mieszance głębokich czerwieni, brązów i akcentów zieleni. Ogólny nastrój przekazuje spokojną, niemal ponadczasową atmosferę, zabarwioną naturalną i architektoniczną harmonią typową dla odosobnionego, historycznego miejsca. Użycie światła wydaje się niemal drugorzędne, subtelnie podkreślając części architektury i krajobrazu, co przyczynia się do poważnej, ale pięknej sceny tego cmentarza.
