Dla Viktora Binkisa harmonia, porządek i wyrafinowanie są niezbędnymi składnikami jego procesu twórczego. Sam zauważa, że jego prace unikają chaotycznych lub spontanicznych cech, które często są związane ze sztuką współczesną; raczej charakteryzuje swoją metodę jako klasyczną. Chociaż w jego stylu mogą pojawiać się elementy abstrakcyjne, Binkis starannie utrzymuje równowagę między kompozycją, tonacją a harmonią kolorów, porównując swoją metodę do uznania Euklidesa dla symetrii i harmonijnego porządku sfer.
Gatunek krajobrazu zajmuje centralne miejsce w twórczości Binkisa. Postrzega krajobrazy jako "idealne laboratorium", które pozwala mu badać formalny potencjał malarstwa, jednocześnie reflektując i wzbogacając swoje osobiste umiejętności artystyczne. W jego dziełach znane litewskie scenerie pojawiają się na nowo dzięki odważnym punktom widzenia i pomysłowemu użyciu koloru, co skutkuje obrazami, które są na przemian dramatyczne i cicho nasycone marzycielską jakością.
Urodzony w 1957 roku, Viktoras Binkis ukończył studia malarskie na Wileńskim Instytucie Sztuki w 1988 roku, kładąc podwaliny pod różnorodną karierę artystyczną, która rozwijała się przez wiele lat.
Od 1992 roku, kiedy dołączył do Związku Artystów Litewskich, Binkis rozwijał praktykę artystyczną, która obejmuje malarstwo, fotografię i rzeźbę. Zorganizował ponad dwadzieścia wystaw indywidualnych, nieustannie badając tematy wizualnej harmonii, strukturalnego porządku i lirycznej reinterpretacji świata przyrody.
O tym dziele+
Obraz przedstawia żywą, abstrakcyjną scenę zdominowaną przez bogatą paletę niebieskich odcieni zestawionych z ziemistymi brązami i akcentami bieli. Na pierwszym planie strukturalne, nieco geometryczne formy sugerują elementy architektoniczne, być może dachy lub elewacje budynków. Wśród nich wyłania się wyraźny obraz kaplicy, z bardziej zdefiniowanymi liniami i kształtami, ukazującymi dzwonnicę i kontur budynku religijnego. Centralnie w scenie znajdują się dwie duże, strzeliste struktury, które wydają się przedstawieniami wysokich, wąskich drzew lub może elementów statuy, ukazanych w cieniowanych sylwetkach głębokiej czerwieni. Te figury tworzą uderzający kontrast z dominującym niebieskim tłem, które przypomina rozległe, otaczające niebo. Tło jest dodatkowo wypełnione szkicowymi impresjami architektonicznych kształtów i konturów, przywołującymi zgrupowany krajobraz miejski lub widok miasteczka. Te elementy są umiejętnie wplecione w szerokie pociągnięcia niebieskiego i brązowego, sugerując głębię i dodając do sennego, nieco surrealistycznego charakteru kompozycji. Ogólnie obraz emanuje atmosferą tajemnicy i głębi, wykorzystując kolor i formę, aby wzbudzić emocjonalną i kontemplacyjną reakcję widza.
