Spotkajmy się na targach Affordable Art Fair: Hamburg, 5–8 listopada · Amsterdam, 25–29 listopada · Bruksela, 17–21 lutego
Viktoras Binkis

Viktoras Binkis(67)

Wszystkie obrazy

Dla Viktora Binkisa harmonia, porządek i wyrafinowanie są niezbędnymi składnikami jego procesu twórczego. Sam zauważa, że jego prace unikają chaotycznych lub spontanicznych cech, które często są związane ze sztuką współczesną; raczej charakteryzuje swoją metodę jako klasyczną. Chociaż w jego stylu mogą pojawiać się elementy abstrakcyjne, Binkis starannie utrzymuje równowagę między kompozycją, tonacją a harmonią kolorów, porównując swoją metodę do uznania Euklidesa dla symetrii i harmonijnego porządku sfer.

Gatunek krajobrazu zajmuje centralne miejsce w twórczości Binkisa. Postrzega krajobrazy jako "idealne laboratorium", które pozwala mu badać formalny potencjał malarstwa, jednocześnie reflektując i wzbogacając swoje osobiste umiejętności artystyczne. W jego dziełach znane litewskie scenerie pojawiają się na nowo dzięki odważnym punktom widzenia i pomysłowemu użyciu koloru, co skutkuje obrazami, które są na przemian dramatyczne i cicho nasycone marzycielską jakością.

Urodzony w 1957 roku, Viktoras Binkis ukończył studia malarskie na Wileńskim Instytucie Sztuki w 1988 roku, kładąc podwaliny pod różnorodną karierę artystyczną, która rozwijała się przez wiele lat.

Od 1992 roku, kiedy dołączył do Związku Artystów Litewskich, Binkis rozwijał praktykę artystyczną, która obejmuje malarstwo, fotografię i rzeźbę. Zorganizował ponad dwadzieścia wystaw indywidualnych, nieustannie badając tematy wizualnej harmonii, strukturalnego porządku i lirycznej reinterpretacji świata przyrody.

O tym dziele+

Obraz przedstawia fragmentaryczną i abstrakcyjną perspektywę cmentarza z szeregiem elementów architektonicznych wrzuconych w nieco chaotyczną, ale harmonijną kompozycję. Budynki wydają się stare i czcigodne, z szorstkimi teksturowanymi powierzchniami uchwycającymi esencję wiekowego kamienia i cegły. Dominujące kolory to odcienie brązu, czerwieni i bieli, przekazujące poczucie historycznego zużycia i naturalnego rozpadu. Czerwone dachy kontrastują wyraźnie z mrocznym, burzliwym niebem z wirami ciemnych błękitów i szarości, sugerując burzliwą lub melancholijną atmosferę. Kilka cech architektonicznych, takich jak ostrołukowe łuki i tradycyjne okna, sugeruje wpływy gotyckie. Ogólny nastrój jest ponury i introspektywny, odzwierciedlając powagę często kojarzoną z cmentarzami.