Dla Viktora Binkisa harmonia, porządek i wyrafinowanie są niezbędnymi składnikami jego procesu twórczego. Sam zauważa, że jego prace unikają chaotycznych lub spontanicznych cech, które często są związane ze sztuką współczesną; raczej charakteryzuje swoją metodę jako klasyczną. Chociaż w jego stylu mogą pojawiać się elementy abstrakcyjne, Binkis starannie utrzymuje równowagę między kompozycją, tonacją a harmonią kolorów, porównując swoją metodę do uznania Euklidesa dla symetrii i harmonijnego porządku sfer.
Gatunek krajobrazu zajmuje centralne miejsce w twórczości Binkisa. Postrzega krajobrazy jako "idealne laboratorium", które pozwala mu badać formalny potencjał malarstwa, jednocześnie reflektując i wzbogacając swoje osobiste umiejętności artystyczne. W jego dziełach znane litewskie scenerie pojawiają się na nowo dzięki odważnym punktom widzenia i pomysłowemu użyciu koloru, co skutkuje obrazami, które są na przemian dramatyczne i cicho nasycone marzycielską jakością.
Urodzony w 1957 roku, Viktoras Binkis ukończył studia malarskie na Wileńskim Instytucie Sztuki w 1988 roku, kładąc podwaliny pod różnorodną karierę artystyczną, która rozwijała się przez wiele lat.
Od 1992 roku, kiedy dołączył do Związku Artystów Litewskich, Binkis rozwijał praktykę artystyczną, która obejmuje malarstwo, fotografię i rzeźbę. Zorganizował ponad dwadzieścia wystaw indywidualnych, nieustannie badając tematy wizualnej harmonii, strukturalnego porządku i lirycznej reinterpretacji świata przyrody.
O tym dziele+
Obraz Viktoras Binkisa, "Cmentarz w Trakai", uchwyca refleksyjną esencję starego cmentarza. Obraz w przeważającej mierze przedstawia teksturowane pociągnięcia złotych żółci i ziemistych odcieni, które wydobywają słoneczne płyty, które wydają się być murem otaczającym dziedziniec. Ten mur, solidny i falisty, kontrastuje z ciemniejszą, bujną zielenią, która tworzy chaotyczne tło, sugerując gęsty gaj za tą uświęconą barierą. Obraz rezonuje z bezruchem czasu, osadzony na żywym tle i podkreślony przez dachy w dalekim tle, które wyłaniają się przez szczeliny w rustykalnej czerwieni i brązach, wizualnie łącząc architekturę z ziemskim, naturalnym światem wokół. Dominującym elementem na pierwszym planie jest imponująca struktura przypominająca komin, która wyłania się wyraźnie na tle chaotycznej zieleni, jej obecność niemal jak strażnik, nadzorujący spokojne ogrodzenie. Dzieło sztuki otoczone jest zestawieniem cywilizacji i natury, które współistnieją w teksturowanym tańcu koloru i formy.
