Spotkajmy się na targach Affordable Art Fair: Hamburg, 5–8 listopada · Amsterdam, 25–29 listopada · Bruksela, 17–21 lutego
Ieva Zubienė

Ieva Zubienė(71)

Wszystkie obrazy

Ieva Zubienė to artystka, której twórcza droga jest głęboko osadzona w przekonaniu, że każda osoba zajmuje unikalne miejsce w wszechświecie. Postrzega tę "kropkę na mapie" jako źródło szczęścia i fundament dla celowego istnienia. Dla Zubienė kreatywność reprezentuje to szczególne miejsce — krainę, w której doświadcza nieograniczonego entuzjazmu i spełnienia poprzez wyrażenie artystyczne. Poprzez swoją sztukę prowadzi dialog ze światem, używając koloru jako swojego języka do przekazywania wewnętrznych emocji i percepcji.

Główne tematy, które Ieva Zubienė bada w swojej sztuce, obejmują sens życia, ciągłość oraz kwestie związane z długowiecznością i tożsamością osobistą. Wiele jej inspiracji czerpie z otoczenia swojego dzieciństwa oraz domu rodziców, miejsc pełnych głębokiego emocjonalnego i historycznego znaczenia. Te znajome miejsca oferują bogactwo inspiracji, które stara się zachować w swojej sztuce, podkreślając znaczenie ochrony wspomnień i osobistego dziedzictwa dla przyszłych pokoleń.

Twórczość Zubienė funkcjonuje jako odbicie, uchwycając zarówno jej wewnętrzny świat, jak i uniwersalne ludzkie dążenie do odpowiedzi na podstawowe pytania. Kieruje nią pragnienie zainspirowania głębszej refleksji w swoim odbiorcy, skłaniając widzów do zbadania swoich początków, linii rodowej i poczucia tożsamości. Swoimi obrazami zaprasza widzów do refleksji: „Kim jestem? Skąd pochodzę? Kim są moi przodkowie?”

Dążenie do osobistej i rodzinnej tożsamości leży u podstaw artystycznej wizji Zubienė. Wyrażając istotę swoich lat formacyjnych i wartość rozumienia swoich korzeni, zachęca wszystkich do zatrzymania się i zastanowienia nad własną drogą. Jej sztuka nie jest jedynie osobistą kroniką; stanowi również zapraszającą propozycję dla innych, aby odkryli swoje własne znaczenie i powiązania w życiu.

O tym dziele+

Obraz przedstawia wiejską scenę o wschodzie lub zachodzie słońca, gdzie światło kąpie krajobraz w ciepłym, złotym odcieniu. W centrum znajduje się duża szklarni, której szklane szyby odbijają promieniste światło, czyniąc ją punktem centralnym kompozycji. Szklarnię otaczają ciemne, nieco przytłaczające budynki gospodarskie, które kontrastują z jej przezroczystością i lekkością. Na pierwszym planie znajduje się droga gruntowa, prowadząca wzrok w kierunku szklarni, a na niej leży porzucony rowerek dziecięcy, dodając akcent codziennego życia i być może nuty nostalgii lub upływu czasu. Niebo nad jest rozległe i gradientowe, przechodzące od głębokiego błękitu na górze do jaśniejszego, powietrznego błękitu w pobliżu horyzontu, sugerując cichą ciszę wczesnego poranka lub późnego wieczoru w odosobnionym, pastoralnym otoczeniu.