Ieva Zubienė to artystka, której twórcza droga jest głęboko osadzona w przekonaniu, że każda osoba zajmuje unikalne miejsce w wszechświecie. Postrzega tę "kropkę na mapie" jako źródło szczęścia i fundament dla celowego istnienia. Dla Zubienė kreatywność reprezentuje to szczególne miejsce — krainę, w której doświadcza nieograniczonego entuzjazmu i spełnienia poprzez wyrażenie artystyczne. Poprzez swoją sztukę prowadzi dialog ze światem, używając koloru jako swojego języka do przekazywania wewnętrznych emocji i percepcji.
Główne tematy, które Ieva Zubienė bada w swojej sztuce, obejmują sens życia, ciągłość oraz kwestie związane z długowiecznością i tożsamością osobistą. Wiele jej inspiracji czerpie z otoczenia swojego dzieciństwa oraz domu rodziców, miejsc pełnych głębokiego emocjonalnego i historycznego znaczenia. Te znajome miejsca oferują bogactwo inspiracji, które stara się zachować w swojej sztuce, podkreślając znaczenie ochrony wspomnień i osobistego dziedzictwa dla przyszłych pokoleń.
Twórczość Zubienė funkcjonuje jako odbicie, uchwycając zarówno jej wewnętrzny świat, jak i uniwersalne ludzkie dążenie do odpowiedzi na podstawowe pytania. Kieruje nią pragnienie zainspirowania głębszej refleksji w swoim odbiorcy, skłaniając widzów do zbadania swoich początków, linii rodowej i poczucia tożsamości. Swoimi obrazami zaprasza widzów do refleksji: „Kim jestem? Skąd pochodzę? Kim są moi przodkowie?”
Dążenie do osobistej i rodzinnej tożsamości leży u podstaw artystycznej wizji Zubienė. Wyrażając istotę swoich lat formacyjnych i wartość rozumienia swoich korzeni, zachęca wszystkich do zatrzymania się i zastanowienia nad własną drogą. Jej sztuka nie jest jedynie osobistą kroniką; stanowi również zapraszającą propozycję dla innych, aby odkryli swoje własne znaczenie i powiązania w życiu.
O tym dziele+
Obraz przedstawia wyraźne ogrodzenie łańcuchowe, które zajmuje znaczną część płótna, nałożone na spokojne tło. Ogrodzenie jest przedstawione z realistyczną teksturą, naśladującą metalowy i sztywny charakter siatki. Na górze ogrodzenia, drewniana belka poziomo dzieli obraz, tworząc wyraźny kontrast z ciepłymi, brązowymi tonami w stosunku do chłodniejszych odcieni za nim. Za ogrodzeniem rozciąga się bujny zielony krajobraz, namalowany szerokimi, swobodnymi pociągnięciami sugerującymi gęstą trawę lub zarośla. Użycie różnych odcieni zieleni nadaje scenie żywy, naturalistyczny charakter. Powyżej i poza ogrodzeniem niebo przechodzi od jasnego niebieskiego do delikatnej mieszanki fioletu i różu, dodając głębi i czasu, co może sugerować wczesny wschód lub późny zachód słońca. Na górze prawego rogu ogrodzenia napisane są słowa "MYŚL JAK MRÓWKA. ZAWSZE ZNAJDUJE DROGĘ." Ta wiadomość, zintegrowana bezpośrednio w scenie, kontrastuje z wizualnymi barierami narzuconymi przez ogrodzenie, w przeciwieństwie do wytrwałości mrówki i jej zdolności do pokonywania przeszkód. Styl pisma jest swobodny, sugerując ludzki element i osobistą refleksję w naturalnym i statycznym otoczeniu przedstawionym na obrazie.
