Ieva Zubienė to artystka, której twórcza droga jest głęboko osadzona w przekonaniu, że każda osoba zajmuje unikalne miejsce w wszechświecie. Postrzega tę "kropkę na mapie" jako źródło szczęścia i fundament dla celowego istnienia. Dla Zubienė kreatywność reprezentuje to szczególne miejsce — krainę, w której doświadcza nieograniczonego entuzjazmu i spełnienia poprzez wyrażenie artystyczne. Poprzez swoją sztukę prowadzi dialog ze światem, używając koloru jako swojego języka do przekazywania wewnętrznych emocji i percepcji.
Główne tematy, które Ieva Zubienė bada w swojej sztuce, obejmują sens życia, ciągłość oraz kwestie związane z długowiecznością i tożsamością osobistą. Wiele jej inspiracji czerpie z otoczenia swojego dzieciństwa oraz domu rodziców, miejsc pełnych głębokiego emocjonalnego i historycznego znaczenia. Te znajome miejsca oferują bogactwo inspiracji, które stara się zachować w swojej sztuce, podkreślając znaczenie ochrony wspomnień i osobistego dziedzictwa dla przyszłych pokoleń.
Twórczość Zubienė funkcjonuje jako odbicie, uchwycając zarówno jej wewnętrzny świat, jak i uniwersalne ludzkie dążenie do odpowiedzi na podstawowe pytania. Kieruje nią pragnienie zainspirowania głębszej refleksji w swoim odbiorcy, skłaniając widzów do zbadania swoich początków, linii rodowej i poczucia tożsamości. Swoimi obrazami zaprasza widzów do refleksji: „Kim jestem? Skąd pochodzę? Kim są moi przodkowie?”
Dążenie do osobistej i rodzinnej tożsamości leży u podstaw artystycznej wizji Zubienė. Wyrażając istotę swoich lat formacyjnych i wartość rozumienia swoich korzeni, zachęca wszystkich do zatrzymania się i zastanowienia nad własną drogą. Jej sztuka nie jest jedynie osobistą kroniką; stanowi również zapraszającą propozycję dla innych, aby odkryli swoje własne znaczenie i powiązania w życiu.
O tym dziele+
W spokojnej ciszy wieczoru samotna postać idzie wzdłuż mokrej, oświetlonej drogi. Refleksyjny asfalt, lśniący pod lampami ulicznymi, prowadzi ich w podróż na tle głębokich zmierzchowych odcieni niebieskiego. Księżyc, pełny i luminescencyjny, wisi na niebie, rzucając delikatny srebrny blask. Wzdłuż drogi prosty drewniany płot ogranicza jedną stronę, podczas gdy surowe, bezlistne drzewa przerywają krajobraz, ich skomplikowane gałęzie wyryte na tle nocnego nieba. Domy, odległe i częściowo zasłonięte przez ciemność, pojawiają się jako jedynie sylwetki, sugerując spokojną, senną wieś. Samotny wędrowiec, mały i zamyślony, wydaje się pochłonięty cichą rozległością otoczenia. Ponury, ale uspokajający nastrój zaprasza do kontemplacji cichego wieczoru, w którym świat zwalnia, a można usłyszeć cichy szum wiatru i własne myśli.
