Rytis Kubilius od zawsze fascynował się sztukami wizualnymi, co naturalnie skierowało go ku zawodowej karierze jako grafik i fotograf. Z biegiem lat jednak zaczął poszukiwać głębszego i bardziej osobistego sposobu wyrazu artystycznego, co ostatecznie doprowadziło go do malarstwa. Po latach eksploracji i eksperymentów odnalazł swoje powołanie w malarstwie abstrakcyjnym, poświęcając się rozwijaniu unikalnego stylu, który wyróżnia go w świecie sztuki.
Tekstura i subtelna gra kolorów są sercem artystycznego podejścia Kubiliusa. Dąży do tworzenia dzieł, które przyciągają nie tylko wzrok, ale także zachęcają do dotykania ich powierzchni, skłaniając widzów do wyobrażania sobie ich cech dotykowych. Wiele jego inspiracji pochodzi z nieskończonej różnorodności natury, wspieranej wpływami z tekstur, ludzi, literatury, poezji, kosmosu i muzyki.
Dla Rytisa Kubiliusa malarstwo to intuicyjny i płynny proces. Pozwala swoim instynktom i emocjom kierować sobą, pozwalając każdemu dziełu przekształcać się w miarę pracy. Ta metoda prowadzi do powstawania obrazów, które są wizualnie porywające i bogate w poczucie ruchu i metamorfozy, odzwierciedlając nieprzewidywalność i głębię jego twórczej drogi.
Kubilius pragnie, aby jego prace cieszyły miłośników sztuki i widzów, oferując doświadczenia, które są równie fascynujące dla oka, jak i poruszające dla ducha. Jego zaangażowanie w sztukę odzwierciedla się w starannej uwadze do każdego elementu, a on szczerze ma nadzieję, że ci, którzy zobaczą jego prace, poczują tę samą przyjemność i inspirację, jaką odkrywa podczas ich tworzenia.
O tym dziele+
Obraz przedstawia ciemny, enigmatyczny las lub scenerię leśną, gęstą od pionowych form sugerujących drzewa. Ogólna paleta kolorów jest ponura, dominują głębokie czernie, szarości i brązy, przerywane smugami złota i plamami stonowanego niebieskiego i turkusowego. Te kolory tworzą wrażenie zarówno rozkładu, jak i efemerycznego światła, być może interakcji światła księżyca lub mgły przeplatającej się przez drzewa. Tekstura wydaje się gruba i dotykowa, szczególnie w dolnej części płótna, gdzie farba gromadzi się i przybiera chropowatą, niemal metaliczną jakość, odbijając światło i dodając głębi i tajemniczości scenerii. Górna część obrazu pokazuje jaśniejsze, bardziej eteryczne akcenty, sugerujące cienkie gałęzie lub liście, uniesione przez jaśniejsze pociągnięcia koloru na ciemnym tle. Całościowy efekt jest nawiedzający i atmosferyczny, wciągając widza w cichy, oświetlony zmierzchem świat.
