Rytis Kubilius od zawsze fascynował się sztukami wizualnymi, co naturalnie skierowało go ku zawodowej karierze jako grafik i fotograf. Z biegiem lat jednak zaczął poszukiwać głębszego i bardziej osobistego sposobu wyrazu artystycznego, co ostatecznie doprowadziło go do malarstwa. Po latach eksploracji i eksperymentów odnalazł swoje powołanie w malarstwie abstrakcyjnym, poświęcając się rozwijaniu unikalnego stylu, który wyróżnia go w świecie sztuki.
Tekstura i subtelna gra kolorów są sercem artystycznego podejścia Kubiliusa. Dąży do tworzenia dzieł, które przyciągają nie tylko wzrok, ale także zachęcają do dotykania ich powierzchni, skłaniając widzów do wyobrażania sobie ich cech dotykowych. Wiele jego inspiracji pochodzi z nieskończonej różnorodności natury, wspieranej wpływami z tekstur, ludzi, literatury, poezji, kosmosu i muzyki.
Dla Rytisa Kubiliusa malarstwo to intuicyjny i płynny proces. Pozwala swoim instynktom i emocjom kierować sobą, pozwalając każdemu dziełu przekształcać się w miarę pracy. Ta metoda prowadzi do powstawania obrazów, które są wizualnie porywające i bogate w poczucie ruchu i metamorfozy, odzwierciedlając nieprzewidywalność i głębię jego twórczej drogi.
Kubilius pragnie, aby jego prace cieszyły miłośników sztuki i widzów, oferując doświadczenia, które są równie fascynujące dla oka, jak i poruszające dla ducha. Jego zaangażowanie w sztukę odzwierciedla się w starannej uwadze do każdego elementu, a on szczerze ma nadzieję, że ci, którzy zobaczą jego prace, poczują tę samą przyjemność i inspirację, jaką odkrywa podczas ich tworzenia.
O tym dziele+
Obraz przedstawia gęstą, złożoną tkaninę ciemnych odcieni zdominowaną przez brązy i czernie, przetykaną akcentami ochry i okazjonalnymi błyskami bieli. Tekstura przypomina leśne podłoże lub podszycie, wypełnione splątanymi gałęziami, korzeniami i organicznymi odpadami. Różne segmenty wyglądają na przypalone lub spalone, sugerując rozkład lub skutki pożaru. Powierzchnia jest głęboko warstwowa, tworząc wrażenie głębi i złożoności, jakby każde pociągnięcie pędzla miało swoją tajemniczą narrację. Subtelne wskazówki zieleni i rdzy sugerują obecność życia lub upływ czasu, dodając do ogólnej atmosfery naturalnego rozkładu i odrodzenia w pozornie prymitywnym krajobrazie.




















