Rytis Kubilius od zawsze fascynował się sztukami wizualnymi, co naturalnie skierowało go ku zawodowej karierze jako grafik i fotograf. Z biegiem lat jednak zaczął poszukiwać głębszego i bardziej osobistego sposobu wyrazu artystycznego, co ostatecznie doprowadziło go do malarstwa. Po latach eksploracji i eksperymentów odnalazł swoje powołanie w malarstwie abstrakcyjnym, poświęcając się rozwijaniu unikalnego stylu, który wyróżnia go w świecie sztuki.
Tekstura i subtelna gra kolorów są sercem artystycznego podejścia Kubiliusa. Dąży do tworzenia dzieł, które przyciągają nie tylko wzrok, ale także zachęcają do dotykania ich powierzchni, skłaniając widzów do wyobrażania sobie ich cech dotykowych. Wiele jego inspiracji pochodzi z nieskończonej różnorodności natury, wspieranej wpływami z tekstur, ludzi, literatury, poezji, kosmosu i muzyki.
Dla Rytisa Kubiliusa malarstwo to intuicyjny i płynny proces. Pozwala swoim instynktom i emocjom kierować sobą, pozwalając każdemu dziełu przekształcać się w miarę pracy. Ta metoda prowadzi do powstawania obrazów, które są wizualnie porywające i bogate w poczucie ruchu i metamorfozy, odzwierciedlając nieprzewidywalność i głębię jego twórczej drogi.
Kubilius pragnie, aby jego prace cieszyły miłośników sztuki i widzów, oferując doświadczenia, które są równie fascynujące dla oka, jak i poruszające dla ducha. Jego zaangażowanie w sztukę odzwierciedla się w starannej uwadze do każdego elementu, a on szczerze ma nadzieję, że ci, którzy zobaczą jego prace, poczują tę samą przyjemność i inspirację, jaką odkrywa podczas ich tworzenia.
O tym dziele+
Obraz przedstawia ciemną, teksturową powierzchnię przypominającą mistyczny, nocny krajobraz lub abstrakcyjną formację geologiczną. Dominujące głębokie czernie i brązy są wzbogacone elementami złotych i niebieskich odcieni, sugerującymi żyły mineralne lub bioluminescencję na ciemnym tle. Powierzchnia jest bogato szczegółowa, z złożonymi, przypominającymi sieć wzorami, które przypominają cienkie gałęzie, korzenie lub nawet wzory fraktalne widoczne w naturalnej erozji lub procesach wzrostu. Te wzory wydają się niemal żywe, jakby poruszały się lub rosły w chaotycznych, a jednak w jakiś sposób uporządkowanych strukturach. Okazjonalne wybuchy koloru przywołują poczucie głębi i podkreślają formę, dając wrażenie ukrytych warstw pod powierzchnią lub spojrzenia na coś świetlistego w ciemności.




















