Rytis Kubilius od zawsze fascynował się sztukami wizualnymi, co naturalnie skierowało go ku zawodowej karierze jako grafik i fotograf. Z biegiem lat jednak zaczął poszukiwać głębszego i bardziej osobistego sposobu wyrazu artystycznego, co ostatecznie doprowadziło go do malarstwa. Po latach eksploracji i eksperymentów odnalazł swoje powołanie w malarstwie abstrakcyjnym, poświęcając się rozwijaniu unikalnego stylu, który wyróżnia go w świecie sztuki.
Tekstura i subtelna gra kolorów są sercem artystycznego podejścia Kubiliusa. Dąży do tworzenia dzieł, które przyciągają nie tylko wzrok, ale także zachęcają do dotykania ich powierzchni, skłaniając widzów do wyobrażania sobie ich cech dotykowych. Wiele jego inspiracji pochodzi z nieskończonej różnorodności natury, wspieranej wpływami z tekstur, ludzi, literatury, poezji, kosmosu i muzyki.
Dla Rytisa Kubiliusa malarstwo to intuicyjny i płynny proces. Pozwala swoim instynktom i emocjom kierować sobą, pozwalając każdemu dziełu przekształcać się w miarę pracy. Ta metoda prowadzi do powstawania obrazów, które są wizualnie porywające i bogate w poczucie ruchu i metamorfozy, odzwierciedlając nieprzewidywalność i głębię jego twórczej drogi.
Kubilius pragnie, aby jego prace cieszyły miłośników sztuki i widzów, oferując doświadczenia, które są równie fascynujące dla oka, jak i poruszające dla ducha. Jego zaangażowanie w sztukę odzwierciedla się w starannej uwadze do każdego elementu, a on szczerze ma nadzieję, że ci, którzy zobaczą jego prace, poczują tę samą przyjemność i inspirację, jaką odkrywa podczas ich tworzenia.
O tym dziele+
Obraz przedstawia teksturowaną powierzchnię z stonowaną paletą odcieni szarości i bieli. Centralnym punktem kompozycji jest duży, off-white owalny kształt przypominający eteryczny blask lub miękkie światło. Z górnej krawędzi tego owalu spływają cienkie pionowe linie kropli, dając wrażenie deszczu lub łez spływających po oknie. Otaczający obszar wydaje się nieco zniszczony, z niewielkimi różnicami w tonacji, które sugerują głębokość i warstwowość. Krawędzie, gdzie szarość przechodzi w biel, są delikatnie zblendowane, co podkreśla łagodny, sugestywny nastrój obrazu. Staranna dbałość o szczegóły w teksturze zaprasza widza do kontemplacji dotykowych cech powierzchni, przywołując poczucie spokojnego rozkładu lub piękna noszącego ślady czasu.




















