Dzieło we wnętrzu
Verdenė Monika Valkiūnaitė to litewska artystka, której praktyka obejmuje scenografię, rysunek i malarstwo. Ukończyła studia licencjackie w zakresie scenografii na Akademii Sztuk Pięknych w Wilnie w 2018 roku, a następnie uzyskała tytuł magistra w tej samej instytucji w 2021 roku. Od ukończenia studiów nieustannie tworzy nowe prace i bierze udział w wystawach, zarówno w kraju, jak i za granicą.
Podczas malowania Valkiūnaitė dąży do wykształcenia charakterystycznego stylu i ekspresyjnego podejścia, często czerpiąc inspirację z wczesnego życia. Jej metoda obejmuje zestawianie komponentów scenograficznych na płaskich powierzchniach i reinterpretację obowiązków scenografa, kładąc nacisk na tworzenie zmysłowej atmosfery na całym płótnie. Przyjmuje spontaniczny i intuicyjny proces, często rezygnując z wstępnych szkiców na rzecz pozwolenia, aby jej kompozycje pojawiały się organicznie.
Wyraźną cechą jej sztuki jest użycie wielu warstw, które nadają jej płótnom zarówno głębię, jak i złożoność przestrzenną. Preferuje żywe, świetliste kolory, angażując się w ich kontrasty i relacje, aby napełnić swoje obrazy energią i zabawą. Organizując swoje wystawy, Valkiūnaitė zaprasza widzów do nawigacji w przestrzeni, napotykając niespodziewane przeszkody i zanurzając się w środowiskach, które są jednocześnie nowatorskie i intymne, często zamieszkane przez fascynujące postacie.
Dla Valkiūnaitė wytrwałość i ciągłe poszukiwanie są cenniejsze niż krótkie chwile inspiracji. Jej proces twórczy polega na zbieraniu doświadczeń, ich ponownym ocenianiu, a następnie interpretowaniu ich poprzez swoje dzieła. Wśród jej znaczących wystaw indywidualnych znajdują się "Savannid" w Jakobi galerii w Tartu, Estonia (2023), "Savanna i inne zaklęcia" w Białym Korytarzu w Wilnie, Litwa (2023) oraz "Płaszczyzny (po wyjściu goryli)" wystawiane zarówno w Bibliotece VAA, jak i w galerii AKADEMIJA w Wilnie, Litwa (2020).
O tym dziele+
Obraz przedstawia trzy żyrafy, z których każda jest inna w swojej postawie i orientacji, umieszczone na żywym i abstrakcyjnym tle pełnym intensywnych kolorów. Centralna żyrafa jest ustawiona przodem, przedstawiona z wyraźną, szczegółową i żywo zieloną twarzą, oświetloną okrągłym, oknem podobnym do formy w głębokim niebieskim i gwiaździstym niebie. Ten okrąg, prawdopodobnie symbolizujący księżyc, emituje zielone światło, które bezproblemowo łączy się z głową żyrafy. Po lewej stronie stoi mniejsza żyrafa, zwrócona w stronę centralnej postaci, łapiąc światło na swoim ciele, z cechami mniej wyraźnymi niż centralna żyrafa. Po prawej stronie inna żyrafa odwraca się plecami do widza, otoczona podobnym wzorem i kolorystyką do centralnej postaci. Tło i pierwsze plany to eksplozja niebieskich, fioletowych i różowych odcieni, przetykanych jaśniejszymi plamami zieleni i białymi drobinkami, sugerującymi gęsty, kwiatowy lub gwiaździsty krajobraz. Cała scena jest fantazyjna i nieco surrealistyczna, łącząc naturalistyczne elementy z fantastycznymi kolorami i wzorami, które sugerują marzycielski lub inny świat.
