Dzieło we wnętrzu
Verdenė Monika Valkiūnaitė to litewska artystka, której praktyka obejmuje scenografię, rysunek i malarstwo. Ukończyła studia licencjackie w zakresie scenografii na Akademii Sztuk Pięknych w Wilnie w 2018 roku, a następnie uzyskała tytuł magistra w tej samej instytucji w 2021 roku. Od ukończenia studiów nieustannie tworzy nowe prace i bierze udział w wystawach, zarówno w kraju, jak i za granicą.
Podczas malowania Valkiūnaitė dąży do wykształcenia charakterystycznego stylu i ekspresyjnego podejścia, często czerpiąc inspirację z wczesnego życia. Jej metoda obejmuje zestawianie komponentów scenograficznych na płaskich powierzchniach i reinterpretację obowiązków scenografa, kładąc nacisk na tworzenie zmysłowej atmosfery na całym płótnie. Przyjmuje spontaniczny i intuicyjny proces, często rezygnując z wstępnych szkiców na rzecz pozwolenia, aby jej kompozycje pojawiały się organicznie.
Wyraźną cechą jej sztuki jest użycie wielu warstw, które nadają jej płótnom zarówno głębię, jak i złożoność przestrzenną. Preferuje żywe, świetliste kolory, angażując się w ich kontrasty i relacje, aby napełnić swoje obrazy energią i zabawą. Organizując swoje wystawy, Valkiūnaitė zaprasza widzów do nawigacji w przestrzeni, napotykając niespodziewane przeszkody i zanurzając się w środowiskach, które są jednocześnie nowatorskie i intymne, często zamieszkane przez fascynujące postacie.
Dla Valkiūnaitė wytrwałość i ciągłe poszukiwanie są cenniejsze niż krótkie chwile inspiracji. Jej proces twórczy polega na zbieraniu doświadczeń, ich ponownym ocenianiu, a następnie interpretowaniu ich poprzez swoje dzieła. Wśród jej znaczących wystaw indywidualnych znajdują się "Savannid" w Jakobi galerii w Tartu, Estonia (2023), "Savanna i inne zaklęcia" w Białym Korytarzu w Wilnie, Litwa (2023) oraz "Płaszczyzny (po wyjściu goryli)" wystawiane zarówno w Bibliotece VAA, jak i w galerii AKADEMIJA w Wilnie, Litwa (2020).
O tym dziele+
Obraz przedstawia eteryczny i marzycielski pejzaż miejski, pełen delikatnych, fantazyjnych elementów. Na pierwszym planie miękkie, różowe kształty kwiatów ułożone jeden na drugim tworzą delikatną zasłonę kwiatów, być może przypominającą ślaz lub fantastyczną florę. Kropki i kreski bieli oraz różnych odcieni szarości wydają się przedstawiać krople deszczu lub opadające płatki, co wzmacnia mglistą, spokojną atmosferę sceny. Za tym kwiatowym woalem paleta kolorów zmienia się na pastelową, z żółtymi, niebieskimi i lawendowymi odcieniami, tworząc widok miasta lub misternie zdobionego ustawienia architektonicznego. Różne struktury budynków wznoszą się, smukłe i wydłużone, z sugestiami wież i kopuł, być może sugerując katedrę lub baśniowe pałace. Niektóre budynki mają miękkie, zaokrąglone kontury, co przyczynia się do ogólnej miękkości obrazu i braku ostrych krawędzi. W całej kompozycji panuje poczucie zarówno pionowości, jak i głębi, osiągnięte przez warstwowanie kwiatowego pierwszego planu nad miejskim tłem. Uczucie ruchu, niemal jak fale lub delikatny powiew wiatru, przenika kompozycję, nadając malowanemu miastu ulotną, niemal kruchą jakość – miejsce, które być może istnieje w chwili ciszy tuż przed snem, jak sugeruje tytuł. Scena wibruje marzycielskimi cechami, łącząc rzeczywistość z wyobraźnią w tańcu koloru, formy i tekstury.
