Verdenė Monika Valkiūnaitė to litewska artystka, której praktyka obejmuje scenografię, rysunek i malarstwo. Ukończyła studia licencjackie w zakresie scenografii na Akademii Sztuk Pięknych w Wilnie w 2018 roku, a następnie uzyskała tytuł magistra w tej samej instytucji w 2021 roku. Od ukończenia studiów nieustannie tworzy nowe prace i bierze udział w wystawach, zarówno w kraju, jak i za granicą.
Podczas malowania Valkiūnaitė dąży do wykształcenia charakterystycznego stylu i ekspresyjnego podejścia, często czerpiąc inspirację z wczesnego życia. Jej metoda obejmuje zestawianie komponentów scenograficznych na płaskich powierzchniach i reinterpretację obowiązków scenografa, kładąc nacisk na tworzenie zmysłowej atmosfery na całym płótnie. Przyjmuje spontaniczny i intuicyjny proces, często rezygnując z wstępnych szkiców na rzecz pozwolenia, aby jej kompozycje pojawiały się organicznie.
Wyraźną cechą jej sztuki jest użycie wielu warstw, które nadają jej płótnom zarówno głębię, jak i złożoność przestrzenną. Preferuje żywe, świetliste kolory, angażując się w ich kontrasty i relacje, aby napełnić swoje obrazy energią i zabawą. Organizując swoje wystawy, Valkiūnaitė zaprasza widzów do nawigacji w przestrzeni, napotykając niespodziewane przeszkody i zanurzając się w środowiskach, które są jednocześnie nowatorskie i intymne, często zamieszkane przez fascynujące postacie.
Dla Valkiūnaitė wytrwałość i ciągłe poszukiwanie są cenniejsze niż krótkie chwile inspiracji. Jej proces twórczy polega na zbieraniu doświadczeń, ich ponownym ocenianiu, a następnie interpretowaniu ich poprzez swoje dzieła. Wśród jej znaczących wystaw indywidualnych znajdują się "Savannid" w Jakobi galerii w Tartu, Estonia (2023), "Savanna i inne zaklęcia" w Białym Korytarzu w Wilnie, Litwa (2023) oraz "Płaszczyzny (po wyjściu goryli)" wystawiane zarówno w Bibliotece VAA, jak i w galerii AKADEMIJA w Wilnie, Litwa (2020).
O tym dziele+
Obraz przedstawia intrygującą kompozycję abstrakcyjną, dominującą w odcieniach głębokiej purpury, przerywaną błękitami i sporadycznymi plamami bieli. W górnej lewej części płótna znajdują się formy przypominające bąbelki, które nakładają się na siebie, tworząc niemal niebiańską lub molekularną atmosferę. Gdy wzrok widza przesuwa się w dół, te formy ustępują miejsca temu, co wydaje się być stworzeniami przypominającymi meduzy, unoszącymi się lub delikatnie opadającymi na purpurowym tle. Te figury są eteryczne, namalowane przezroczystymi błękitami i wykończone bielą, sugerując delikatną, niemal duchową obecność. Całościowy efekt to hipnotyzująca scena podwodna, pięknie zabstractowana, przekazująca poczucie głębokości i cichej tajemnicy wodnego królestwa.
