Dzieło we wnętrzu
Verdenė Monika Valkiūnaitė to litewska artystka, której praktyka obejmuje scenografię, rysunek i malarstwo. Ukończyła studia licencjackie w zakresie scenografii na Akademii Sztuk Pięknych w Wilnie w 2018 roku, a następnie uzyskała tytuł magistra w tej samej instytucji w 2021 roku. Od ukończenia studiów nieustannie tworzy nowe prace i bierze udział w wystawach, zarówno w kraju, jak i za granicą.
Podczas malowania Valkiūnaitė dąży do wykształcenia charakterystycznego stylu i ekspresyjnego podejścia, często czerpiąc inspirację z wczesnego życia. Jej metoda obejmuje zestawianie komponentów scenograficznych na płaskich powierzchniach i reinterpretację obowiązków scenografa, kładąc nacisk na tworzenie zmysłowej atmosfery na całym płótnie. Przyjmuje spontaniczny i intuicyjny proces, często rezygnując z wstępnych szkiców na rzecz pozwolenia, aby jej kompozycje pojawiały się organicznie.
Wyraźną cechą jej sztuki jest użycie wielu warstw, które nadają jej płótnom zarówno głębię, jak i złożoność przestrzenną. Preferuje żywe, świetliste kolory, angażując się w ich kontrasty i relacje, aby napełnić swoje obrazy energią i zabawą. Organizując swoje wystawy, Valkiūnaitė zaprasza widzów do nawigacji w przestrzeni, napotykając niespodziewane przeszkody i zanurzając się w środowiskach, które są jednocześnie nowatorskie i intymne, często zamieszkane przez fascynujące postacie.
Dla Valkiūnaitė wytrwałość i ciągłe poszukiwanie są cenniejsze niż krótkie chwile inspiracji. Jej proces twórczy polega na zbieraniu doświadczeń, ich ponownym ocenianiu, a następnie interpretowaniu ich poprzez swoje dzieła. Wśród jej znaczących wystaw indywidualnych znajdują się "Savannid" w Jakobi galerii w Tartu, Estonia (2023), "Savanna i inne zaklęcia" w Białym Korytarzu w Wilnie, Litwa (2023) oraz "Płaszczyzny (po wyjściu goryli)" wystawiane zarówno w Bibliotece VAA, jak i w galerii AKADEMIJA w Wilnie, Litwa (2020).
O tym dziele+
Obraz przedstawia hipnotyzującą i wibrującą interakcję kolorów i wzorów, osadzoną na bogatym teksturowo tle, które przechodzi od jasnych błękitów i lilii na górze do głębszych indygo na dole. Scena ożywa dzięki płynnej, dynamicznej formie dwóch stylizowanych zwierząt, przypominających krokodyla i afrykańskie dzikie psy, namalowanych w uderzającej, odważnej palecie czerwieni, z akcentami żywych żółci i pomarańczy. Krokodyl, większy i bardziej dominujący, zajmuje prawą stronę płótna, jego forma jest wydłużona i zwężająca się, łagodnie zakrzywiona. Wydaje się, że jest częściowo zanurzony w wodzie, co sugerują falujące, pionowe pociągnięcia pędzla wokół niego. Ten wodny efekt kontynuuje się w całym obrazie, dając wrażenie środowiska nasiąkniętego wodą. W przeciwieństwie do tego, dwa mniejsze dzikie psy są przedstawione w pełnym biegu po lewej stronie, zatrzymane w ruchu, z ich ciałami rozciągającymi się w kierunku krokodyla, co wskazuje na ruch i być może rozwijający się pościg. Kontrast między statyczną, czającą się obecnością krokodyla a kinetyczną energią psów tworzy dynamiczne napięcie, wywołując tematy drapieżnika i ofiary, przetrwania oraz dzikiego rytmu natury.
