Jolanta Kanapickaitė jest współczesną artystką, której prace zgłębiają nieustanne cykle czasu, takie jak interakcja między nocą a dniem. Uważa malarstwo za most łączący te cykle – immersyjny proces, który prowadzi ją do samopoznania i głębszego zrozumienia bytu. Dla niej malarstwo przekracza czas, otaczając artystkę w doznaniach i emocjach, oferując środki do wyrażenia zarówno spokoju, jak i witalności, które dostrzega w przepływie życia.
Twórcze podejście Kanapickaitė koncentruje się na harmonizacji koloru, formy i linii, przy czym abstrakcyjna ekspresja zajmuje kluczowe miejsce w jej obrazach. Jej płótna często ożywiają impulsy spontanicznego i nieokiełznanego pędzla, odzwierciedlając jej przekonanie, że malarstwo przypomina niewypowiedzianą, wizualną formę poezji. Poprzez abstrakcję jej intencją jest destylacja ducha różnych otoczeń – czy to prywatnych emocji, krajobrazów pól i gór, lasów, rzek czy przestrzeni miejskich – oraz kontemplacja złożonych więzi łączących ludzi, naturę i środowiska miejskie.
Jolanta Kanapickaitė mieszka i tworzy w Wilnie, Stakliškach i Moletach. Posiada solidne wykształcenie artystyczne, studiując malarstwo pod kierunkiem Mariji Teresė Rožanskaitė w Wilnianej Szkole Sztuk Pięknych Justynasa Vienožinskisa, a następnie kontynuując naukę w Szkole Sztuki Dzieci i Młodzieży Jūratė Stauskaitė w latach 1992–1993. Uzyskała tytuł magistra sztuk wizualnych (malarstwo) pod kierunkiem profesora Ričardasa Bartkevičiusa, a także kwalifikacje nauczyciela pod kierunkiem profesora Jonasa Gudmonasa, a w 1999 roku ukończyła studia magisterskie z zakresu pedagogiki społecznej. W 2009 roku obroniła doktorat z zakresu edukacji, koncentrując się na indywidualizacji edukacji artystycznej dorosłych.
Od 2013 roku Kanapickaitė pracuje w Narodowej Bibliotece Litwy im. Martynasa Mažvydasa, gdzie angażuje się w wystawy malarskie i kieruje inicjatywami kulturalnymi i edukacyjnymi w bibliotece. Jej wybór w 2022 roku do Rady Stowarzyszenia Nauczycieli Sztuki, które w tym roku obchodziło 30-lecie, dodatkowo podkreśla jej trwałe zaangażowanie zarówno w tworzenie sztuki, jak i w rozwój edukacji artystycznej na Litwie.
O tym dziele+
Na obrazie grupa wysokich sosen dominuje w krajobrazie, ich pnie smukłe i kręte ku górze z elegancką, ale nieco surową postawą. Sosny, oznaczone głębokimi niebieskimi i żywymi zieleniami, stoją wyraźnie na tle delikatnie namalowanego tła w stonowanych odcieniach jasnoniebieskiego i białego, sugerując czyste niebo. W miejscach, akcenty pomarańczowe i czerwone na drzewach sugerują światło słoneczne padające na korę, dodając głębi i ciepła scenie. Roślinność jest bujna, z gęstymi skupiskami zielonych igieł, które rytmicznie wystają z gałęzi. Poniżej ziemia przedstawiona jest pociągnięciami jasnej zieleni, sugerując obszar trawiasty skąpany w świetle.
