Spotkajmy się na targach Affordable Art Fair: Hamburg, 5–8 listopada · Amsterdam, 25–29 listopada · Bruksela, 17–21 lutego

Dzieło we wnętrzu

Jolanta Gegelevičiūtė

Jolanta Gegelevičiūtė(81)

Wszystkie obrazy

Jolanta Gegelevičiūtė, urodzona w 1966 roku w rejonie Rokiškis na Litwie, po ukończeniu Litewskiego Państwowego Instytutu Sztuki (obecnie Akademia Sztuk Pięknych w Wilnie) w 1989 roku, zbudowała fundamenty swojej artystycznej drogi. Jej wieloaspektowe dzieła obejmują różnorodne media, odzwierciedlając jej elastyczność jako malarki oraz niezależnej projektantki graficznej. Od 2008 roku aktywnie uczestniczy w litewskiej scenie artystycznej jako członek Litewskiego Stowarzyszenia Artystów.

Twórczość Gegelevičiūtė obejmuje wiele dyscyplin — tekstylia, grafikę cyfrową i poezję. Jej zaangażowanie w badania artystyczne jest widoczne w szerokim zakresie jej historii wystawienniczej, z ponad dziesięcioma wystawami indywidualnymi oraz udziałem w licznych wystawach zbiorowych. Ten obszerny dorobek świadczy o jej ciągłym zaangażowaniu w wymianę z innymi artystami i widzami, zarówno w Litwie, jak i za granicą.

Centralnym motywem wizji artystycznej Jolanty Gegelevičiūtė jest motyw ścieżki, który powraca w jej wypowiedziach na temat pracy. Postrzega ścieżkę jako fascynującą i tajemniczą, zdolną zarówno prowadzić, jak i wprowadzać w błąd, ewoluując z każdym nowym krokiem. Dla Gegelevičiūtė ścieżka jest czymś więcej niż tylko drogą; symbolizuje perspektywę, ruch oraz nieustanną grę między ucieczką a obecnością.

Ta etyka ruchu i introspekcji przenika nie tylko jej sztukę wizualną, ale także jej prace tekstylne i poezję. Gegelevičiūtė zachęca widzów do refleksji nad szerszymi interpretacjami podróży — czy to fizycznej, wirtualnej, czy wyobrażonej. Ostatecznie jej twórczość podkreśla konieczność obecności, przekazując, że odnalezienie prawdziwej ścieżki wiąże się z przyjęciem chwili obecnej i uznaniem wartości tkwiącej w samym ruchu.

O tym dziele+

Na obrazie bogata paleta niebieskich i szarych odcieni tworzy abstrakcyjny tło, wywołując poczucie głębi i płynności. Dominują na nim różnorodne geometryczne kształty, głównie heksagony. W centrum znajduje się wyraźny, ciemniejszy ośmiokątny kształt przypominający głęboką studnię lub otwór, przyciągający wzrok widza do wnętrza. Otaczające tę centralną figurę delikatne smugi i pociągnięcia bieli, brązu i rdzy dodają tekstury i kontrastu, sugerując elementy ziemi lub kamienia. Użycie jasnych i ciemnych odcieni sprytnie bawi się perspektywą, tworząc wizualizację zarówno introspektywną, jak i rozległą.