Obraz przedstawia rustykalny, drewniany budynek dwupiętrowy, stojący wyraźnie w śnieżnym krajobrazie. Zewnętrzna strona budynku, zniszczona przez czas, podkreślona śladami łuszczącej się farby, emanuje historycznym urokiem. Strome, ciemne dachy gablota pasują do elewacji budynku. Kilka dużych okien przerywa ściany, niektóre częściowo zasłonięte przez cienie rzucane przez pobliskie drzewa, pozbawione liści, sugerując zimowy chłód. Przed budynkiem, gra światła i cienia na śniegu, sugerując jasny, ale chłodny dzień. W scenie obecnych jest kilka osób, ubranych w zimowe odzienie, sugerując, że życie toczy się mimo zimna. Jedna osoba idzie wzdłuż ścieżki, a inna para angażuje się w pobliżu tego, co wygląda jak prosty wózek. Tło przedstawia inne budynki, wykazujące podobne cechy architektoniczne, usytuowane wśród bezlistnych drzew pod bladym niebem; to tło daje poczucie zżytej społeczności lub sąsiedztwa. Cała atmosfera to cicha wytrwałość i ponadczasowe istnienie w małej, być może urokliwej, społeczności.