Laima Žeimienė Vienis

Laima Žeimienė Vienis to artystka, której malarstwo wyróżnia się dwoma kontrastującymi podejściami. Z jednej strony, jest uznawana za mistrzynię realizmu fotograficznego, szczególnie w swoich portretach zwierząt. Te prace wyróżniają się staranną precyzją, z każdym włosem i każdym szczegółem starannie oddanym, aby ukazać autentyczną witalność i urok jej tematów. Sama artystka zauważa, że jej celem jest przedstawienie "czystej ziemistości, cielesnej formy, zwierzęcości", dążąc do ukazania realistycznych obrazów bez jakiegokolwiek śladu fantazji czy przesady.

Žeimienė Vienis porównuje swój proces twórczy do niemal naukowego przedsięwzięcia, traktując swoje studio jako rodzaj laboratorium, w którym "hoduje zwierzęta włos po włosie". Jej niezłomne zaangażowanie w dokładność jest widoczne w jej konsekwentnie starannych pociągnięciach pędzla, ponieważ dąży do osiągnięcia fotograficznego wykończenia, które wiernie odzwierciedla złożoną piękność i doskonałość inherentną w naturze. Poprzez swój realizm, pragnie celebrować prawdziwe stworzenia w całej ich szczegółowej indywidualności, zamiast wznieść się ponad samą rzeczywistość.

W ostrym kontraście do jej realistycznych obrazów zwierząt, druga część jej pracy zmierza w stronę abstrakcji. Czerpiąc inspirację z wielowiekowego dziedzictwa filozoficznego i kulturowego Dalekiego Wschodu, Žeimienė Vienis przyjmuje proces, który opisuje jako zarówno kontemplacyjny, jak i impulsywny. Aplikując wylewane farby, pozwala im swobodnie spływać i płynąć po powierzchni, tak aby kolory współdziałały, łączyły się i gromadziły, tworząc abstrakcyjne dzieła, które sugerują naturalne zjawiska poprzez ich instynktowny ruch i organiczne kształty.

Dla Žeimienė Vienis ta abstrakcyjna technika reprezentuje formę medytacji, z głównym naciskiem na proces, a nie na gotowy produkt. Zwraca uwagę na znaczenie "nieograniczonego przepływu koloru i kontrolowanego przypadku" w swoich decyzjach twórczych, produkując prace, które uchwycają nieprzewidywalność i elegancję natury. W ten sposób, poprzez te dwa wyraźnie różne kierunki artystyczne, demonstruje techniczną wszechstronność, badając współgranie realizmu i abstrakcji, dyscypliny i improwizacji.