Vytautas Żirgulis urodził się w Kaunie, Litwa, 4 listopada 1962 roku. Jego wykształcenie jest niezwykle zróżnicowane: rozpoczął od specjalizacji w muzyce w Szkole Sztuk Pięknych im. J. Naujalisa w 1980 roku, następnie studiował reżyserię wydarzeń w Konserwatorium w Klaipędzie, gdzie ukończył naukę w 1984 roku. W 1992 roku uzyskał dyplom z Akademii Sztuk Pięknych w Wilnie, specjalizując się w malarstwie, co na stałe ugruntowało jego obecność w litewskim świecie sztuki. Od 1995 roku jest członkiem Litewskiego Stowarzyszenia Artystów.
Żirgulis prowadzi aktywną karierę, uczestnicząc w licznych wystawach zbiorowych i plenerowych zarówno w Litwie, jak i za granicą. Do tej pory zorganizował 18 wystaw indywidualnych, z których każda odzwierciedla szeroki zakres i postęp jego twórczości. Mieszkając w Wilnie, nie tylko tworzy, ale także uczy rysunku, malarstwa i kompozycji w Narodowej Szkole Sztuk Pięknych im. M. K. Čiurlionisa. Jego prace artystyczne obejmują zarówno malarstwo na płótnie, jak i malarstwo ścienne.
Żirgulis charakteryzuje swój styl malarski jako realizm magiczny, czerpiąc z tematów codziennego życia i nadając zwykłym przedmiotom znaczną głębię. Szczególnie ceni autentyczność, ludzi i prawdziwe wydarzenia w swoim procesie twórczym, wyjaśniając, że narracja i pomysły, które się za nią kryją, są centralne w jego praktyce. Artysta preferuje farby olejne ze względu na ich głębię oraz możliwość szczegółowej pracy z niuansami, miękkimi krawędziami i warstwami, które są możliwe dzięki ich wolnemu schnięciu. Jego prace często zawierają odniesienia literackie, które są widoczne nie tylko w tematyce, ale także wpływają na wybór koloru, użycie światła i układ każdej kompozycji.
Krytyk sztuki Ignas Kazakevičius zauważa, że symbolika Żirgulisa jest przede wszystkim antropomorficzna, przekazując emocje i stany psychiczne poprzez subtelnie przedstawione, tajemnicze twarze. Kazakevičius podkreśla senność motywów Żirgulisa, opisując, w jaki sposób jego intymne postacie przekształcają się w fantastyczne chimery osadzone w żywych niebieskich przestrzeniach. W opinii krytyka technika malarska Żirgulisa jest równie istotna jak jego literackie tematy i symbole, ponieważ zaprasza widzów do trwałych i rezonujących spotkań z jego formami.
O tym dziele+
Obraz przedstawia spokojną scenę zdominowaną przez żywe niebo, które rozciąga się na płótnie, tworząc spokojne tło. Pod rozległym niebem wznoszą się dwie smukłe palmy, jedna nieco wyższa od drugiej, ich liście szczegółowo namalowane w różnych odcieniach zieleni, łapiąc światło. Palmy flankują strukturę, która wydaje się być budynkiem tynkowym typowym dla architektury kalifornijskiej, namalowanym w odcieniach miękkiego beżu i bieli. Budynek ma centralną część z wklęsłym, łukowym wejściem, zwieńczonym dekoracyjnym elementem przypominającym dzwonnicę, choć prostszym i bez dzwonu. Dachy są płaskie, co sugeruje styl południowo-zachodni, a dodatkowa zieleń wskazuje na więcej palm lub podobnych roślinności skupionych w pobliżu boków budynku, wzmacniając spokojne, ciepłe otoczenie obrazu. Ogólny nastrój wyraża spokojny wieczór lub wczesną noc w Kalifornii, gdzie błękitne niebo i delikatna architektura zapraszają widzów do zatrzymania się i cieszenia się widokiem.
