Vytautas Żirgulis urodził się w Kaunie, Litwa, 4 listopada 1962 roku. Jego wykształcenie jest niezwykle zróżnicowane: rozpoczął od specjalizacji w muzyce w Szkole Sztuk Pięknych im. J. Naujalisa w 1980 roku, następnie studiował reżyserię wydarzeń w Konserwatorium w Klaipędzie, gdzie ukończył naukę w 1984 roku. W 1992 roku uzyskał dyplom z Akademii Sztuk Pięknych w Wilnie, specjalizując się w malarstwie, co na stałe ugruntowało jego obecność w litewskim świecie sztuki. Od 1995 roku jest członkiem Litewskiego Stowarzyszenia Artystów.
Żirgulis prowadzi aktywną karierę, uczestnicząc w licznych wystawach zbiorowych i plenerowych zarówno w Litwie, jak i za granicą. Do tej pory zorganizował 18 wystaw indywidualnych, z których każda odzwierciedla szeroki zakres i postęp jego twórczości. Mieszkając w Wilnie, nie tylko tworzy, ale także uczy rysunku, malarstwa i kompozycji w Narodowej Szkole Sztuk Pięknych im. M. K. Čiurlionisa. Jego prace artystyczne obejmują zarówno malarstwo na płótnie, jak i malarstwo ścienne.
Żirgulis charakteryzuje swój styl malarski jako realizm magiczny, czerpiąc z tematów codziennego życia i nadając zwykłym przedmiotom znaczną głębię. Szczególnie ceni autentyczność, ludzi i prawdziwe wydarzenia w swoim procesie twórczym, wyjaśniając, że narracja i pomysły, które się za nią kryją, są centralne w jego praktyce. Artysta preferuje farby olejne ze względu na ich głębię oraz możliwość szczegółowej pracy z niuansami, miękkimi krawędziami i warstwami, które są możliwe dzięki ich wolnemu schnięciu. Jego prace często zawierają odniesienia literackie, które są widoczne nie tylko w tematyce, ale także wpływają na wybór koloru, użycie światła i układ każdej kompozycji.
Krytyk sztuki Ignas Kazakevičius zauważa, że symbolika Żirgulisa jest przede wszystkim antropomorficzna, przekazując emocje i stany psychiczne poprzez subtelnie przedstawione, tajemnicze twarze. Kazakevičius podkreśla senność motywów Żirgulisa, opisując, w jaki sposób jego intymne postacie przekształcają się w fantastyczne chimery osadzone w żywych niebieskich przestrzeniach. W opinii krytyka technika malarska Żirgulisa jest równie istotna jak jego literackie tematy i symbole, ponieważ zaprasza widzów do trwałych i rezonujących spotkań z jego formami.
O tym dziele+
Obraz uchwyca spokojny pejzaż morski pod rozległym niebem, w momencie, który wydaje się być świtem lub zmierzchem. Morze płynnie łączy się z mglistym horyzontem, zacierając granicę między wodą a niebem. Powierzchnia oceanu jest spokojna, sugerując spokojny, niezakłócony poranek lub wieczór. Niebo to płótno miękkich błękitów, delikatnych szarości i subtelnych różów, odzwierciedlające wczesną lub późną porę. Zwiewne chmury, zabarwione odcieniami różu i pomarańczy, unoszą się po niebie, sugerując obecność światła poza widoczną ramą. W pobliżu horyzontu kolory stają się łagodniejsze i bardziej zblendowane, dając wrażenie mgły lub drobnej mgły wiszącej nad wodą. Na pierwszym planie widać zarys surowego wybrzeża lub plaży, przedstawionego w ciemniejszych tonach. Ziemiste kolory i szorstka tekstura kontrastują z gładką, eteryczną jakością morza i nieba, zakotwiczając scenę w odrobinie solidności. Ogólnie obraz wywołuje poczucie spokojnej samotności, takiej cichej atmosfery, jakiej można szukać w potrzebie refleksji lub chwili spokoju. Użycie koloru i światła mistrzowsko oddaje efemeryczną jakość mglistych pejzaży morskich.
