Vladimiras Jarmolo, urodzony w 1976 roku w Wilnie, Litwa, studiował sztukę w kilku krajach, zdobywając doświadczenie w Izraelu, Słowacji oraz w swojej rodzinnej Litwie. Ta różnorodna edukacja pomogła ukształtować charakterystyczny styl i wizję jego prac.
Krajobrazy, szczególnie te przedstawiające litewską wieś, są centralnym tematem obrazów Vladimiras Jarmolo. Często ukazuje sceny oświetlone miękkim blaskiem wschodu lub zachodu słońca, nadając swoim dziełom ciepło i poczucie spokoju. Jego podejście do natury jest wyraźnie romantyczne i delikatne, podkreślające otaczające piękno.
Używając naturalnych, ciepłych odcieni, Vladimiras tworzy harmonijne i przyjazne kompozycje, które przekazują komfort i spokój. Jego wizja świata przyrody ma na celu inspirowanie zarówno podziwu, jak i ukojenia, prezentując środowisko, w którym piękno jest nieustannie obecne. Dzięki subtelnemu użyciu światła i koloru, demonstruje wyczucie delikatnych atmosfer krajobrazu.
Od 2017 roku Vladimiras Jarmolo jest członkiem Litewskiego Stowarzyszenia Twórców Rękodzieła Ludowego, co stanowi ważny krok w uznaniu jego osiągnięć artystycznych. W tym samym roku zorganizował swoją debiutancką wystawę indywidualną w Litwie, prezentując swoje prace szerszej publiczności i umacniając swoją reputację w litewskiej społeczności artystycznej.
O tym dziele+
Obraz przedstawia spokojną scenę krajobrazową, ukazując idylliczny letni poranek. W sercu obrazu znajduje się wijąca się rzeka, odbijająca subtelne odcienie nieba i otoczona bogatą zielenią. Po lewej stronie stoi bujne drzewo w towarzystwie skupisk dzikich kwiatów i podszycia, wzmacniając wizerunek tętniącego życiem brzegu rzeki. Po prawej stronie widoczna jest linia wysokich drzew, prawdopodobnie brzóz, z wyraźnie zaznaczonymi pniami. Te drzewa tworzą rytm pionowy, kontrastując z poziomym spokojem rzeki. Nad nimi niebo wypełnione jest miękkimi, rozproszonymi chmurami, sugerującymi wczesne światło cichego poranka. W tle mały drewniany most przecina rzekę, a za nim widać zarysy użytków rolnych i odległych lasów, prawdopodobnie wskazujących na bliskość ludzkiej osady, subtelnie zintegrowanej z naturalnym środowiskiem. Cała atmosfera sceny przekazuje poczucie spokoju i głębokiej, oddychającej ciszy typowej dla wczesnych poranków w naturze.
