Vladimiras Jarmolo, urodzony w 1976 roku w Wilnie, Litwa, studiował sztukę w kilku krajach, zdobywając doświadczenie w Izraelu, Słowacji oraz w swojej rodzinnej Litwie. Ta różnorodna edukacja pomogła ukształtować charakterystyczny styl i wizję jego prac.
Krajobrazy, szczególnie te przedstawiające litewską wieś, są centralnym tematem obrazów Vladimiras Jarmolo. Często ukazuje sceny oświetlone miękkim blaskiem wschodu lub zachodu słońca, nadając swoim dziełom ciepło i poczucie spokoju. Jego podejście do natury jest wyraźnie romantyczne i delikatne, podkreślające otaczające piękno.
Używając naturalnych, ciepłych odcieni, Vladimiras tworzy harmonijne i przyjazne kompozycje, które przekazują komfort i spokój. Jego wizja świata przyrody ma na celu inspirowanie zarówno podziwu, jak i ukojenia, prezentując środowisko, w którym piękno jest nieustannie obecne. Dzięki subtelnemu użyciu światła i koloru, demonstruje wyczucie delikatnych atmosfer krajobrazu.
Od 2017 roku Vladimiras Jarmolo jest członkiem Litewskiego Stowarzyszenia Twórców Rękodzieła Ludowego, co stanowi ważny krok w uznaniu jego osiągnięć artystycznych. W tym samym roku zorganizował swoją debiutancką wystawę indywidualną w Litwie, prezentując swoje prace szerszej publiczności i umacniając swoją reputację w litewskiej społeczności artystycznej.
O tym dziele+
Na pierwszym planie obrazu wyróżnia się skupisko wibrujących czerwonych maków, których płatki lekko falują, jakby dotknięte delikatnym wiatrem. Ich intensywne kolory kontrastują z bujną zielenią w tle. Wysokie trawy i różnorodne małe, delikatne kwiaty wypełniają przestrzeń wokół maków, potęgując wrażenie dzikiej, naturalnej łąki. W miarę zagłębiania się w scenę, roślinność przechodzi w gęste zarośla składające się z mieszanki drzew i krzewów, które ramują obraz i prowadzą wzrok widza ku tłu. Drzewa, skąpane w miękkich odcieniach zieleni, ukazują subtelne ciemniejsze cienie, sugerując głębokość i gęstość lasu na skraju pola. W centrum tła znajduje się fascynujący zachód lub wschód słońca, gdzie niebo świeci ciepłymi odcieniami pomarańczu, czerwieni i żółci, naśladując kolory maków, ale z niebiańską intensywnością. To światło przenika scenę, nadając jej spokojną, niemal eteryczną jakość. Promienie słońca rozpraszają się przez drzewa, rzucając długie cienie i tworząc świetlistą, złotą ścieżkę, która przyciąga wzrok z powrotem ku horyzontowi, zapraszając do poczucia spokoju i kontemplacji. Ogólna atmosfera obrazu to spokojna samotność, uchwycająca ulotny moment naturalnego piękna na zakończenie dnia.
