Poprzez dwa archetypy - górę i drzewo - abstrakcja i malarstwo figuralne łączą się w jedną poetycką i metafizyczną wizję artysty.

„W 2013 roku osiedliłem się w małym miasteczku przesiąkniętym duchem średniowiecza, w samym sercu Toskanii. Tutaj na nowo oceniłem starych włoskich mistrzów szkoły trecento z Sieny. Nieustannie czerpiąc inspirację z tego niewyczerpanego źródła, tworzę swoje prace w oleju, kładąc nici, które łączą przeszłość i teraźniejszość, tradycję i innowację, dziedzictwo zbiorowe i głęboko osobistą wrażliwość, zawsze dążąc do znalezienia prostego kodu otwartego dla wszystkich,” mówi artystka.

Artystyczne pole badań Viktoriji Skafaru obejmuje poszukiwanie strukturalnych, a zarazem istotnych form.

Pracując z formami ożywionymi z bardzo różnych kultur - malarstwa toskańskiego z XIV wieku, ikon prawosławnych i japońskiej tradycji sumi-e - rozwija swój własny oryginalny język artystyczny, bogaty w medytacyjną atmosferę zawieszoną w czasie.

Sztuka Viktoriji Skafaru oferuje widzom możliwość oderwania się od hałasu szalonego codziennego życia, zanurzenia się w medytacyjną ciszę jej obrazów i zrobienia kilku kroków wzdłuż ścieżki własnej wewnętrznej podróży w świecie szeptanym przez język sztuki.

Malarz mieszka i pracuje w San Gimignano (Toskania), Włochy.

Podstawy rysunku akademickiego i malarstwa zdobyła w historycznej pracowni artystycznej „Guboja” w Kłajpedzie. Po ukończeniu studiów z zakresu historii sztuki na Akademii Sztuk Pięknych w Wilnie (2008) przeniosła się do Włoch, gdzie kontynuowała prywatne studia malarskie. Od 2012 roku bierze udział w wystawach i międzynarodowych targach sztuki. W 2018 roku po raz pierwszy zaprezentowała swoje prace w Litwie, na 2. Światowej Wystawie Sztuki Litewskiej „Horyzonty Kreatywności” (kurator Litewskiego Muzeum Sztuki). Jedna z jej najważniejszych ostatnich wystaw grupowych miała miejsce w Malraux Contemporary Art Center „La Base” w Chambéry, włączona w program 2024 Litewskiego Sezonu Kulturalnego we Francji (kurator N. J. Miller). Zorganizowała wystawy indywidualne we Włoszech, Francji i Litwie. Od 2017 roku malarz ma oficjalne pozwolenie na pracę w przestrzeniach publicznych w San Gimignano (UNESCO). Od 2025 roku weźmie udział w międzynarodowych sesjach plenerowych w Austrii, Czechach i Litwie.

Jej prace znajdują się w oficjalnych zbiorach: Litewskim Muzeum Sztuki w Wilnie, w Kolekcji Instytutu St. Martin Shields we Florencji, w galerii Zespołu Klasztornego w Českém Krumlovie (Czechy) oraz w Funduszu Sztuki ArtCompensa.