Vaidotas Vankevičius, malarz specjalizujący się w portretach, krajobrazach i wnętrzach, mieszka i pracuje w Wilnie, Litwa. Dla niego nawiązanie bezpośredniej interakcji z obiektem jest kluczowe — zobowiązuje się do malowania wyłącznie z natury, celowo unikając fotografii jako odniesień lub narzędzi. Ta natychmiastowa i głęboka relacja z jego tematami nadaje jego dziełom wyraźną autentyczność i namacalną obecność.
Motywowany wewnętrznym artystycznym impulsem, Vankevičius dąży do tego, aby stać się wiodącym realistycznym malarzem współczesnej Litwy. Ma na celu ożywienie i reinterpretację litewskiego ruchu realizmu, oferując nowe dzieła i perspektywy. Jego praktyka twórcza koncentruje się na przedstawianiu zwykłego życia, skupiając się na ludziach oraz niespodziewanych momentach, które pojawiają się w codziennych scenach i przestrzeniach.
Aby uchwycić ulotne sceny, Vankevičius przyjmuje szybki proces malarski, często kończąc swoje prace w zaledwie jednej lub dwóch sesjach. Nieustannie czerpie inspirację z dzieł mistrzów, takich jak Diego Velazquez, John Singer Sargent, Anders Zorn i Joaquin Sorolla, traktując ich prace jako punkty odniesienia, które napędzają jego nieustanny rozwój i wyobraźnię.
Vankevičius uzyskał licencjat z fresko-mosaiki w Akademii Sztuk Pięknych w Wilnie w latach 2016-2020 i otrzymał indywidualne lekcje od artysty Arūnasa Jonikasa w latach 2017-2019. Jego obrazy były prezentowane zarówno na wystawach zbiorowych, jak i indywidualnych, w tym „Przy drzwiach” (Muzeum Historii Mierzei Kurońskiej, Nida, 2017), „Historie z pamięci” (Galeria „Akademija”, Wilno, 2018) oraz wystawa indywidualna „Wiara” zorganizowana w majątku Užutrakis, Trakai, w 2020 roku. Ponadto został wybrany jako jeden z 100 litewskich artystów do udziału w inicjatywie „Menas be stogo” [Sztuka nie potrzebuje dachu] w Wilnie w 2020 roku.
O tym dziele+
Obraz przedstawia stary, majestatyczny łuk stojący wśród spokojnego, leśnego krajobrazu. Jego klasyczna architektura, z zaokrąglonymi łukami i teksturowanym dachem, kontrastuje z naturalnym, bujnym otoczeniem wysokich sosen i gęstej roślinności. Ziemiste odcienie łuku z łuszczącą się białą farbą sugerują wiek i ślady upływu czasu, opowiadając o jego historycznej obecności i znaczeniu. Plamy światła i cienia przemycają się przez scenę, przywołując na myśl słoneczny dzień, w którym cisza lasu otula ten architektoniczny relikt. Z boku, wśród drzew, można dostrzec mniejszą, podobnie stylizowaną strukturę, co dodaje głębi i intrygi do kompozycji. Ścieżka prowadząca do łuku zaprasza widzów do wędrówki i odkrywania tego spokojnego, niemal zapomnianego fragmentu historii schowanego w naturze.




















