Spotkajmy się na targach Affordable Art Fair: Hamburg, 5–8 listopada · Amsterdam, 25–29 listopada · Bruksela, 17–21 lutego

Dzieło we wnętrzu

Ugnė Žilytė

Ugnė Žilytė(70)

Wszystkie obrazy

Ugnė Žilytė, urodzona w 1979 roku w Wilnie, Litwa, pochodzi z rodziny znanej z wkładu w sztukę i literaturę. Podstawy swojej kariery artystycznej kładła w Narodowej Szkole Sztuk M. K. Čiurlionisa, gdzie ukończyła naukę w 1997 roku, specjalizując się w sztukach graficznych. Kontynuowała studia w Akademii Sztuk Pięknych w Wilnie, gdzie w 2004 roku uzyskała tytuł magistra sztuk graficznych.

W czasach, gdy klasyczne techniki druku i rysunku akademickiego stają się coraz mniej popularne, Ugnė Žilytė świadomie wybrała te tradycyjne techniki jako centralne dla swojej praktyki artystycznej. Jej zaangażowanie w te ustalone formy wyróżnia ją w dzisiejszym świecie sztuki. Wpływ realizmu zakorzenił się w jej wczesnym życiu, gdy wspomina, jak ilustracje jej ojca przekształcały zwykłe przedmioty w żywe obrazy — doświadczenie, które zainspirowało jej własną pasję do rysowania z precyzyjnym, realistycznym detalem.

Dzieła Žilytė wyróżniają się klarownością i głębią, opowiadając złożone historie poprzez ekspresyjny rysunek. Tworzy narracje, które łączą odniesienia kulturowe i społeczne z symboliką, konsekwentnie preferując znaczącą niuansowość nad jedynie dekoracyjnymi elementami. Wiele jej prac jest bezpośrednio inspirowanych litewską literaturą, a tytuły często wskazują na te konkretne literackie inspiracje.

Poza swoją sztuką, Ugnė Žilytė uczy rysunku akademickiego i sztuk graficznych w Narodowej Szkole Sztuk M. K. Čiurlionisa. Tworzy również ilustracje dla szanowanego tygodnika kulturalnego „Literatura i Sztuka”. Žilytė jest członkiem Litewskiego Związku Artystów i od 2014 roku członkiem Towarzystwa Tajemnych Rysowników. Od 2001 roku wystawia swoje prace zarówno w kraju, jak i za granicą, a jej osiągnięcia obejmują nagrody z biennale sztuki graficznej i innych konkursów artystycznych.

O tym dziele+

Obraz przedstawia teksturowany, chaotyczny zbiór pomarszczonych form, które sugerują pogniecione tkaniny lub zmięty papier zalany odcieniami szarości. Dominującym elementem jest szokująca, ciemna dziura, która przerywa w przeciwnym razie ciągłą powierzchnię. Otaczający materiał zdaje się rozciągać i zbiegać w kierunku tej centralnej pustki, tworząc poczucie napięcia i wewnętrznego ruchu. Użycie monochromatycznej skali szarości potęguje uczucie ponurości i pustki, a szczegółowa tekstura podkreśla fizyczną, a być może emocjonalną głębię.