Svetlana Ovinova (ur. 1970) to profesjonalna artystka o europejskim uznaniu. Znana z unikalnej perspektywy artystycznej, Ovinova zdobyła znaczną popularność w całej Europie.
Svetlana urodziła się w Kazachstanie w rodzinie niemieckich wygnańców, a jej droga do sztuki rozpoczęła się w młodym wieku. Już w wieku trzech lat ujawniała swoje twórcze talenty, ilustrując bajki, które czytała, i wymyślając nowe światy na papierze. Jej pragnienie artystycznego wyrazu pogłębiało się z wiekiem, towarzysząc jej trwałe zaangażowanie w rzemiosło.
Ovinova posiada wszechstronne wykształcenie artystyczne. Ukończyła szkołę artystyczną z wyróżnieniem w 1987 roku, a następnie kontynuowała naukę w Samarskiej Szkole Sztuk Pięknych, gdzie ukończyła z wyróżnieniem w 1991 roku. Svetlana kontynuowała swoje artystyczne kształcenie w Petersburskiej Klasycznej Akademii Sztuk, gdzie ukończyła z najwyższymi wyróżnieniami w 2000 roku.
Prace Ovinovej były wystawiane od 1996 roku, zarówno w Rosji, jak i w całej Europie. Jej obrazy, obejmujące techniki olejne, temperowe i akwarelowe, znajdują się w prywatnych kolekcjach w takich krajach jak Litwa, Holandia, USA, Szwecja, Anglia, Rosja, Białoruś, Norwegia, Niemcy i Turcja. Jest znana z unikalnych cykli tematycznych, rzadkich technik w akwareli z użyciem specjalnie wyselekcjonowanego starego papieru oraz metody „rozmycia” w malarstwie olejnym. W ciągu swojej kariery Svetlana zorganizowała 29 wystaw indywidualnych — w tym 21 w Litwie — i brała udział w wielu międzynarodowych wystawach zbiorowych. Jest członkinią Stowarzyszenia LATGA.
O tym dziele+
Kobieta ubrana w delikatną, lodowato-niebieską suknię, która opada wokół niej, nabierając życia dzięki płynącym, szerokim fałdom i miękkim zgromadzeniom tkaniny. Siedzi z spokojnym i introspektywnym wyrazem, delikatnie opierając się na białym, metalowym ogrodowym krześle. Jej skóra promienieje subtelną luminescencją na tle miękkich cieni otaczających tło. Na głowie nosi elegancką kompozycję białych kwiatów, ich płatki są nieskazitelne i jedwabiste. Naszyjnik z koralików podkreśla jej smukłą szyję, każdy koralik łapie światło, dodając dyskretnego blasku. Jej suknia, ozdobiona koralikami wzdłuż dekoltu, sugeruje cichą przepych. Jej lewa ręka spoczywa na udzie, palce ledwie dotykają samotnej, czystej białej róży—symbolu, być może, delikatnych uczuć. Cała atmosfera jest eteryczna, uchwycając moment zarówno ulotny, jak i ponadczasowy, jakby zatrzymała się w spokojnym, marzycielskim stanie.
