Svetlana Ovinova (ur. 1970) to profesjonalna artystka o europejskim uznaniu. Znana z unikalnej perspektywy artystycznej, Ovinova zdobyła znaczną popularność w całej Europie.
Svetlana urodziła się w Kazachstanie w rodzinie niemieckich wygnańców, a jej droga do sztuki rozpoczęła się w młodym wieku. Już w wieku trzech lat ujawniała swoje twórcze talenty, ilustrując bajki, które czytała, i wymyślając nowe światy na papierze. Jej pragnienie artystycznego wyrazu pogłębiało się z wiekiem, towarzysząc jej trwałe zaangażowanie w rzemiosło.
Ovinova posiada wszechstronne wykształcenie artystyczne. Ukończyła szkołę artystyczną z wyróżnieniem w 1987 roku, a następnie kontynuowała naukę w Samarskiej Szkole Sztuk Pięknych, gdzie ukończyła z wyróżnieniem w 1991 roku. Svetlana kontynuowała swoje artystyczne kształcenie w Petersburskiej Klasycznej Akademii Sztuk, gdzie ukończyła z najwyższymi wyróżnieniami w 2000 roku.
Prace Ovinovej były wystawiane od 1996 roku, zarówno w Rosji, jak i w całej Europie. Jej obrazy, obejmujące techniki olejne, temperowe i akwarelowe, znajdują się w prywatnych kolekcjach w takich krajach jak Litwa, Holandia, USA, Szwecja, Anglia, Rosja, Białoruś, Norwegia, Niemcy i Turcja. Jest znana z unikalnych cykli tematycznych, rzadkich technik w akwareli z użyciem specjalnie wyselekcjonowanego starego papieru oraz metody „rozmycia” w malarstwie olejnym. W ciągu swojej kariery Svetlana zorganizowała 29 wystaw indywidualnych — w tym 21 w Litwie — i brała udział w wielu międzynarodowych wystawach zbiorowych. Jest członkinią Stowarzyszenia LATGA.
O tym dziele+
Obraz przedstawia spokojny krajobraz, podkreślony miękkimi, marzycielskimi drzewami kwitnącymi w odcieniach różu i bieli. Te drzewa dominują w pierwszym planie, a ich delikatne płatki zdają się lekko falować na wietrze, kontrastując z solidnymi ciemnymi pniami. Ziemia jest pokryta zielonymi i jasnymi żółtymi akcentami, sugerując delikatne kwitnienie wiosny na łagodnie falującym terenie. Poza kwiatowym pierwszym planem widać wskazówki spokojnego zbiornika wodnego, odbijającego jasnoniebieski kolor nieba. Most, przypuszczalnie wspomniany biały most, cicho łukuje nad wodą, prowadząc do tła odległych struktur, które dają wskazówki o miejskim otoczeniu, a ich detale są zmiękczone i niemal nieczytelne przez perspektywę atmosferyczną. Cała scena przekazuje nastrój spokoju i bujnej piękności wiosennego dnia.
