Sandra Koretskaya ukończyła Akademię Projektowania i Sztuk w Charkowie w 2009 roku. Jej aktywne uczestnictwo w wystawach indywidualnych i zbiorowych w całej Europie rozpoczęło się już w 1999 roku, co odzwierciedla jej długoletnią obecność w krajobrazie sztuki współczesnej. Sztuka Koretskaya wyróżnia się badaniem struktury figuralnej, głęboko zakorzenionej w doświadczeniu asocjacyjnym i semantycznych niuansach.

W jej twórczości groteska zajmuje centralne miejsce, ponieważ celowo unika tradycyjnych pojęć piękna czy przyjemnej refleksji, zamiast tego preferując obrazy mające na celu niepokojenie i zakłócanie. Ta wewnętrzna napięcie nadaje jej postaciom dynamiczną siłę, sugerując, że dążą one do uwolnienia się ze świata wyobraźni artystki — ekspresyjna reakcja na trudną, paradoksalną epokę, w której żyje. Ostra, płynna kreska Koretskaya, dodatkowo ożywiona uderzającymi kontrastami kolorów, podkreśla emocjonalną siłę jej dzieł. Namacalne materiały, z których korzysta — czy to papier, czy tektura — są celowo wplecione w każdą kompozycję, wzmacniając ich ogólny wpływ.

Znaczącym aspektem twórczości Koretskaya są jej złożone kompozycje figuralne, w których postacie w fragmentarycznych lub nieproporcjonalnych skalach są zestawione w chaotyczne, ale spójne zespoły. Niektóre z tych form powstają z zamierzonej intencji; inne wynikają z spontanicznych impulsów twórczych, przypominających przypadkowe skupiska jesiennych liści wirujących na wietrze. Motywy architektoniczne często powracają w jej seriach, a zdeformowane struktury potęgują wrażenia pęknięcia i alienacji. Jednocześnie ludzkie formy mieszają się z fantastycznymi hybrydami, zacierając granice między tym, co realne, a tym, co wyobrażone, często wywołując uczucia rozpaczy i emocjonalnego wzburzenia.

Maski i mityczne stworzenia to narzędzia, którymi Koretskaya sprawnie się posługuje, pozwalając sobie na odwołanie do symboliki przodków i ujawnienie głębokich prawd ludzkiej natury, zarówno w jej cnotach, jak i wadach. Jej martwe natury, wykonane z metodologiczną precyzją, tchną subtelną witalność w codzienne przedmioty, nadając codzienności romantyczny wymiar. Ostatnio artystka zaczęła eksperymentować z kolażem, włączając elementy takie jak stare magazyny, gazety i markery, ale jej natychmiast rozpoznawalny styl — naznaczony ekspresyjnym ruchem i emocjonalnym rezonansiem — pozostaje niezmieniony. Choć tematy mogą na pierwszy rzut oka wydawać się zimne lub nieprzyjazne, ludzkość zakorzeniona w jej dziełach ma moc wywoływania zaskakującej empatii, podkreślając unikalną perspektywę, jaką wnosi do swojej sztuki.