Artystka Rasa Staskonytė jest z natury żądną przygód odkrywczynią. Niezależnie od tego, dokąd prowadzą ją podróże, zawsze zabiera ze sobą farby olejne i płótna, kierując się nieodpartą chęcią tworzenia. Jej niezłomne zaangażowanie w malarstwo ujawnia nie tylko oddanie sztuce, ale także ciekawość otaczającego świata.
Artystka wierzy, że najprawdziwsza forma malarstwa pochodzi z pracy bezpośrednio z rzeczywistością – przedstawiając nie tylko wygląd, ale także odkrywając wewnętrzny świat. W ten sposób malarstwo staje się podróżą w kierunku odkrywania istoty jej tematów, jak również eksploracji własnego wnętrza. To zaangażowanie w bezpośrednią obserwację nadaje autentyczność i emocjonalną głębię jej dziełom.
Rasa szczególnie fascynuje się portretami, wykorzystując je jako środek do zajrzenia pod zewnętrzne pozory i odkrycia historii, które się za nimi kryją. Zauważa, że nawet pod tym, co wydaje się szorstką powierzchnią, kryje się wiele warstw doświadczeń i osobowości. Dzięki swoim wrażliwym metodom dąży do prawdziwego zrozumienia swoich modeli i przekazania unikalności ich charakteru tym, którzy oglądają jej sztukę.
Poza malowaniem portretów, Rasa Staskonytė tchnie życie w swoje studia roślin, często stosując iryzujące pociągnięcia pędzla, aby zasugerować ruch i życie. Jej zastosowanie jasnych, przezroczystych kolorów nadaje jej dziełom witalność i lekkość, tworząc prace, które wydają się świeże i pełne ducha, zapraszając widzów do wspólnego połączenia zarówno z tematem, jak i samą artystką.
O tym dziele+
Obraz przedstawia dwie wyraźne postacie na pierwszym planie, obie w okularach przeciwsłonecznych. Postać po lewej, kobieta, ubrana jest w stylizowany płaszcz z misternymi złotymi zdobieniami przypominającymi kwiaty lub małe gwiazdy. Jej towarzysz po prawej, prawdopodobnie mężczyzna na podstawie przedstawienia, również nosi podobną kurtkę bogatą w teksturę i szczegółowy design, co podkreśla ich enigmatyczne i chłodne zachowanie. Za tymi postaciami rozciąga się żywy i luźno namalowany krajobraz miejski, sugerujący tętniące życiem otoczenie. W oddali kościół z dwiema wyraźnymi wieżami wznosi się na tle częściowo niebieskiego nieba i dynamicznych chmur, sugerując możliwe europejskie miasto. Małe, płynnie namalowane postacie przechadzają się lub angażują w codzienne czynności w tym miejskim środowisku, przyczyniając się do poczucia ruchu i życia poza obojętnymi centralnymi postaciami. Pomimo realizmu w przedstawieniu architektury i postaci, unosi się atmosfera surrealizmu lub senny charakter, podkreślony przez proporcje i abstrakcyjne traktowanie miejskiego tła i nieba. Te elementy wspólnie nadają narracyjną głębię, sugerując koncepcję nowoczesnych, być może duchowych lub egzystencjalnych pielgrzymów zakorzenionych w historycznym, a jednocześnie współczesnym otoczeniu.
