Dzieło we wnętrzu
Wchodząc do pracowni Ramūnasa Naumavičiusa, odwiedzający od razu wprowadzani są w jego artystyczne wrażliwości przez drzwi inspirowane Wschodem, które nadają nastrój temu, co czeka wewnątrz. To starannie wykonane wejście jest czymś więcej niż tylko ozdobą; ucieleśnia przekonanie artysty, że piękno i szczęście powinny dotykać jego życia oraz życia innych. Ramūnas zdecydowanie wierzy, że pozytywność ma moc transformacji, a jego zaraźliwy entuzjazm pozostawia trwałe wrażenie na każdym, kogo spotyka. Fundamentalne ideały kierujące zarówno jego życiem osobistym, jak i zawodowym – dobroć, prawda i cierpliwość – są dla niego wyrazem podstawowych praw rządzących wszechświatem.
W rozmowach o swojej sztuce Ramūnas Naumavičius podkreśla swoje pragnienie promowania dobroci, podnoszenia ludzkiego ducha i wspierania pozytywności poprzez każdy tworzony przez siebie obraz. Podchodzi do swojego rzemiosła filozoficznie, postrzegając sztukę jako środek do zachęcania do cnoty, przekształcania negatywności w pozytywną energię i symbolicznego zmieniania „czarnego w białe”. Ramūnas widzi prawdziwą sztukę jako mającą etyczny wpływ: sztuka, w jego opinii, powinna podnosić ludzi na duchu i wzbudzać nadzieję. Ta intencja jest starannie wpleciona w jego dzieła i doświadczenia, które projektuje dla tych, którzy się z nimi stykają.
Sztuka Ramūnasa wyróżnia się szczególnie oryginalną interpretacją tematów anielskich. Zamiast przedstawiać tradycyjne anioły, jego obrazy ukazują skrzydlate postacie, które są emblematami moralnych ludzi – codziennych osób, które bezinteresownie oferują dobroć. W swoich najnowszych dziełach Ramūnas bada „światło” jako uniwersalne przejawienie dobra. Te prace często odsłaniają enigmatyczne, mgłą wypełnione krajobrazy, gdzie kontury natury powoli się ukazują, ożywione przez świetliste promienie przebijające przez mgłę – wizualna metafora nadziei i oświecenia.
Wschodnia filozofia głęboko wpływa zarówno na genezę, jak i substancję dzieł Ramūnasa Naumavičiusa. Każdy obraz powstaje w stanie spokoju, często podczas chwil medytacji i głębokiej ciszy. Ten świadomy proces nie tylko napełnia jego twórczość aurą spokoju, ale także wzmacnia jego determinację, by każdemu dziełu nadać świadome znaczenie i poczucie pozytywnej energii.
O tym dziele+
W obrazie stworzona jest delikatna, marzycielska atmosfera poprzez użycie ciepłych złotych tonów i złożonych detali. W centrum znajduje się młoda kobieta z ciemnymi włosami, delikatnie obejmująca dużego, szczegółowego konia, którego głowa pochyla się w jej stronę w ochronnym geście. Scena jest intymna i spokojna. Kobieta wydaje się być spokojna, jej oczy są zamknięte, a ona trzyma tkaninę lub odzież bogato zdobioną wzorami motyli. Te motyle również wydają się przekraczać tkaninę, a kilka z nich unosi się wokół kobiety, dodając magiczny element do sceny. Tło przedstawia miękkie, teksturowane pole, które świeci w stłumionym świetle, sugerując albo zachód słońca, albo delikatny blask zmierzchu. Na pierwszym planie, w kontraście do ciepłych tonów, znajduje się szereg bujnych, żywych kwiatów, w tym białe lilie i różowe róże, które ramują dolną część kompozycji, ugruntowując eteryczną scenę w odrobinie jasnego, naturalnego piękna. Ogólny efekt to pokój, harmonia między człowiekiem a naturą oraz cicha kontemplacja.
