Spotkajmy się na targach Affordable Art Fair: Hamburg, 5–8 listopada · Amsterdam, 25–29 listopada · Bruksela, 17–21 lutego
Petras Kardokas

Petras Kardokas(71)

Wszystkie obrazy

Petras Kardokas to artysta, którego twórczość czerpie inspirację z podróży i uważnej obserwacji różnorodnych środowisk naturalnych Litwy. Odkrywa bogactwo inspiracji na wsi, uchwycając te sceny w swoich obrazach, niczym zapisując wpisy w wizualnym dzienniku. Wybierając różne pory dnia i przyjmując zmieniające się pory roku, sztuka Kardokasa nieustannie przekazuje spokój, ciepło i komfort, wyrażając jego łagodny i nieco romantyczny pogląd na naturę.

Urodzony w rejonie Lazdijai, obszarze znanym z malowniczych uroków, Kardokas ukończył szkołę średnią w Mosėdis. To tam prawdopodobnie pogłębiła się jego miłość do litewskiego krajobrazu. Następnie studiował na Wydziale Budownictwa i Architektury w KPJ w latach 1968-1973, a to techniczne wykształcenie obdarzyło go wyjątkowym poczuciem struktury, które subtelnie kształtuje jego obrazy.

Po ukończeniu studiów Kardokas podjął pracę jako majster na różnych budowach w całej Litwie. Nawet mimo wymagań swojej pracy, pozostał oddany swojej artystycznej pasji. Wieczorami doskonalił swoje umiejętności w Szkole Sztuk A. Martinaicisa, studiując pod okiem malarza Alfonsasa Vilpišauskasa. Ta determinacja pozwoliła mu rozwijać swoje zdolności artystyczne i ostatecznie stopniowo przejść do życia jako artysta na pełen etat.

Od 1990 roku Petras Kardokas całkowicie poświęcił się malarstwu, realizując długo pielęgnowane marzenie z dzieciństwa. Jego prace są świadectwem głębokiej relacji z litewskim krajobrazem oraz jego delikatnej, poetyckiej wrażliwości. Kolekcjonerzy i miłośnicy sztuki często są poruszeni autentycznym ciepłem i spokojem, które emanują z jego płócien, zapewniając, że jego rola w litewskiej sztuce jest zarówno głęboko osobista, jak i znacząca.

O tym dziele+

Na tym spokojnym zimowym pejzażu historyczna architektura zamku w Kownie wyróżnia się na tle chłodnego nieba, które zapowiada nadchodzącą śnieżycę. Na pierwszym planie znajduje się pokryta śniegiem ziemia, przetykana nagimi, smukłymi drzewami, które kontrastują z żywym czerwonym odcieniem tradycyjnej drewnianej konstrukcji, prawdopodobnie stodoły lub szopy. W tle dominują eleganckie, białe elewacje zamku i podwójne wieże, które przebijają się przez linię horyzontu. Atmosfera to mieszanka spokojnej zimowej ciszy i mrocznego niebezpieczeństwa ciemnego, burzowego nieba, które wisi nad nami, sugerując ulotny spokój przed burzą. Promienie słońca przebijają się przez chmury, oświetlając fragmenty nieba w miękkim, złotym blasku, który dodaje odrobinę ciepła do zimowego krajobrazu.