Petras Kardokas to artysta, którego twórczość czerpie inspirację z podróży i uważnej obserwacji różnorodnych środowisk naturalnych Litwy. Odkrywa bogactwo inspiracji na wsi, uchwycając te sceny w swoich obrazach, niczym zapisując wpisy w wizualnym dzienniku. Wybierając różne pory dnia i przyjmując zmieniające się pory roku, sztuka Kardokasa nieustannie przekazuje spokój, ciepło i komfort, wyrażając jego łagodny i nieco romantyczny pogląd na naturę.
Urodzony w rejonie Lazdijai, obszarze znanym z malowniczych uroków, Kardokas ukończył szkołę średnią w Mosėdis. To tam prawdopodobnie pogłębiła się jego miłość do litewskiego krajobrazu. Następnie studiował na Wydziale Budownictwa i Architektury w KPJ w latach 1968-1973, a to techniczne wykształcenie obdarzyło go wyjątkowym poczuciem struktury, które subtelnie kształtuje jego obrazy.
Po ukończeniu studiów Kardokas podjął pracę jako majster na różnych budowach w całej Litwie. Nawet mimo wymagań swojej pracy, pozostał oddany swojej artystycznej pasji. Wieczorami doskonalił swoje umiejętności w Szkole Sztuk A. Martinaicisa, studiując pod okiem malarza Alfonsasa Vilpišauskasa. Ta determinacja pozwoliła mu rozwijać swoje zdolności artystyczne i ostatecznie stopniowo przejść do życia jako artysta na pełen etat.
Od 1990 roku Petras Kardokas całkowicie poświęcił się malarstwu, realizując długo pielęgnowane marzenie z dzieciństwa. Jego prace są świadectwem głębokiej relacji z litewskim krajobrazem oraz jego delikatnej, poetyckiej wrażliwości. Kolekcjonerzy i miłośnicy sztuki często są poruszeni autentycznym ciepłem i spokojem, które emanują z jego płócien, zapewniając, że jego rola w litewskiej sztuce jest zarówno głęboko osobista, jak i znacząca.
O tym dziele+
Obraz „Jezioro koło Lazdijai” przedstawia spokojny krajobraz z dominującą bujną, zieloną trawą, która rozciąga się na pierwszym planie. Grupa smukłych brzóz, ich białe pnie z czarnymi poziomymi liniami, wyróżnia się po lewej stronie, lekko pochylając się, jakby kołysząc na delikatnym wietrze. Ich liście są jasne i przewiewne, filtrując światło słoneczne na trawę poniżej. Poza tymi drzewami znajduje się spokojne jezioro, którego powierzchnia odbija niebieskie niebo, a brzegi są otoczone ciemniejszymi wodami, które sugerują głębokość i spokój. Daleki brzeg jeziora otoczony jest gęstym lasem, namalowanym w różnych odcieniach zieleni i żółci, co przekazuje wrażenie żywego, nasłonecznionego dachu. Przejrzystość kolorów w drzewach sugeruje zmieniającą się porę roku, być może wczesną jesień, gdzie niektóre liście zaczynają przybierać złoty kolor. Nad tą spokojną scenerią naturalną niebo jest czyste i niebieskie, ozdobione kilkoma puszystymi białymi chmurami, co dopełnia idylliczną i spokojną atmosferę typową dla nieskazitelnego, nietkniętego krajobrazu.
