Spotkajmy się na targach Affordable Art Fair: Hamburg, 5–8 listopada · Amsterdam, 25–29 listopada · Bruksela, 17–21 lutego
Orinta Klimaitė

Orinta Klimaitė(57)

Wszystkie obrazy

Orinta Klimaitė jest rezydentką dermatowenerologii, która pełni również funkcję prosekretarki w Instytucie Anatomii na Litewskim Uniwersytecie Nauk Zdrowotnych (LSMU). Jej głębokie zaangażowanie w anatomię i ludzkie ciało znacząco wpływa na jej twórczość, nadając jej wyjątkową naukową perspektywę, z której bada fizyczne i konceptualne zawirowania ludzkiej formy.

W trakcie swojej drogi akademickiej Orinta całkowicie pochłonęła się złożonym i harmonijnym designem ludzkiego organizmu. Fascynuje ją sposób, w jaki każdy organ i system pełni swoją szczególną rolę, dostosowuje się do różnych zmian i działa na rzecz utrzymania homeostazy. Niemniej jednak, wśród tego precyzyjnie funkcjonującego systemu, przyciąga ją enigmatyczna obecność ludzkiej duszy – bezkształtnej i nieuchwytnej, wymykającej się naukowemu zrozumieniu.

Sztuka Orinty to nieustanne badanie dualności inherentnej w każdym człowieku. Poprzez swoje dzieła stara się ujawniać napięcia, kontrasty i niejednoznaczności w jednym ciele, które poszukuje swojej prawdziwej esencji. Kwestionując zewnętrzne oczekiwania i ustalone normy społeczne, jej sztuka ukazuje wewnętrzną walkę o zachowanie swojej indywidualności i osobistej tożsamości.

Jej artystyczny cel koncentruje się na pozostawaniu wierną sobie i swojej prawdziwej naturze, jednocześnie otwarcie przyjmując wrażliwość i szczere emocje. Orinta pragnie inspirować widzów do refleksji nad siłą, jaką potrzeba, aby utrzymać autentyczność, odrzucić konformizm i zaakceptować pełnię swoich emocji bez strachu.

O tym dziele+

Obraz przedstawia surrealistyczną i sympatyczną scenę, w której ludzkie ciała i formy roślinne są połączone w niezwykły sposób. Ilustrowany w odważnym, graficznym stylu, kilka postaci, które są przedstawione bez głów, wydaje się splatać lub nakładać na siebie. Ich szyje zastąpione są żywymi czerwonymi kwiatami, które wydają się wyrastać bezpośrednio z ich ciał, sugerując wizualną metaforę straty i regeneracji. Otaczająca przestrzeń jest jasna, żółto-zielona, co potęguje senne wrażenie obrazu. Małe czerwone kwiaty unoszą się wokół kompozycji, dodając zabawnej, a jednocześnie nawiedzającej jakości do sceny. Użycie wyraźnych, mocnych linii i nieprzezroczystych kolorów nadaje obrazowi uderzający i ekspresyjny charakter.