Nomeda Čiurlionytė urodziła się w Wilnie 4 stycznia 1974 roku. Po ukończeniu szkoły średniej przeniosła się do Londynu, aby poszukać nowych możliwości i kontynuować naukę. Tam doskonaliła swoje umiejętności, zapisując się na kursy makijażu w Westminster College, co stanowiło fundament jej wczesnej kariery zawodowej.
Mieszkając w Londynie, Nomeda zyskała uznanie jako niezależna wizażystka, współpracując przy pokazach mody, sesjach zdjęciowych i produkcjach filmowych. Zawsze dążąc do poszerzenia swoich kreatywnych zdolności, kontynuowała naukę w zakresie projektowania graficznego, publikacji komputerowych, tworzenia stron internetowych i montażu filmów cyfrowych w Notting Dale Technology Centre. Te akademickie dążenia umożliwiły jej wejście w świat sztuk cyfrowych i produkcji medialnej.
Jej twórcze przedsięwzięcia zaprowadziły ją na Festiwal Portobello, gdzie była odpowiedzialna za zaprojektowanie strony internetowej festiwalu oraz produkcję krótkich filmów prezentowanych podczas wydarzenia. Nomeda współpracowała również z grupą elektroniczną NBAW (New Breed of Alternative Workers), tworząc fascynujące wizualizacje dla występów grupy w Londynie, Austrii i Niemczech.
W 2009 roku Nomeda przeniosła się na Ukrainę, gdzie stała się aktywną postacią w lokalnej społeczności artystycznej, biorąc udział w wystawach indywidualnych i zbiorowych. Jej zaangażowanie i wkład zostały uhonorowane członkostwem w Ukraińskim Związku Artystów.
O tym dziele+
Obraz Nomedy Čiurlionytė zatytułowany "Zapach miasta" przedstawia bogaty, teksturalny widok, który wydaje się zarówno chaotyczny, jak i kontrolowany. Dominują głębokie i nastrojowe kolory. Czerwienie, głębokie błękity i kolory ziemi sugerują atmosferę przypominającą zachód słońca nad miejskim krajobrazem. Widać abstrakcyjne formy, które sugerują pejzaże miejskie z budynkami i być może jakąś roślinnością. Pociągnięcia pędzla są odważne i luźne, co dodaje dynamiki. Styl wydaje się być ekspresjonistyczny, skupiający się bardziej na przekazywaniu emocjonalnego doświadczenia niż na precyzyjnym przedstawieniu sceny. Praca Čiurlionytė może wywoływać zmysłowe przeciążenie miejskich środowisk — zderzenie natury z wytworami człowieka. To tak, jakby uchwyciła bijące serce miasta, pulsujące i pełne życia.
