Dzieło we wnętrzu
Akwarela odgrywa kluczową rolę w moim życiu. Podobnie jak życie samo w sobie, praca z tym medium wiąże się z ciągłym akceptowaniem niepewności; każdy ruch pędzla i każda kropla pigmentu niosą ze sobą element tajemnicy i niespodzianki, odsłaniając wyniki, które pozostają nieznane, dopóki się nie pojawią. Żywe współdziałanie wody i pigmentu stanowi źródło inspiracji, gdzie przypadek i intencja krzyżują się na kartce.
Ta szczególna technika akwareli stawia przed nami zarówno trudności, jak i rygor. Osiągnięcie mistrzostwa wymaga nie tylko umiejętności technicznych, cierpliwości i konsekwencji, ale także otwartości na współpracę z nieprzewidywalnymi tendencjami wody. Dla mnie to skomplikowane współdziałanie jest tym, co czyni akwarelę tak fascynującą. Możliwość wyrażania emocji poprzez wodę i pigment, gdy kolory mieszają się i zmieniają, tworzy unikalne czarowanie, które nigdy całkowicie nie traci swojej mocy.
W 1986 roku ukończyłam studia na Akademii Sztuk Pięknych w Wilnie, koncentrując się na projektowaniu wnętrz i architekturze. Moja artystyczna droga obejmowała różnorodne podejścia twórcze — na początku poświęciłam wiele wysiłku na pracę z połączonymi technikami akwareli i pasteli. Później spędziłam wiele lat zanurzona w architekturze; jednak wciąż czułam przyciąganie do ekspresyjnej spontaniczności i płynnej natury akwareli. Ostatecznie znalazłam drogę powrotną do tego ukochanego medium, które wydaje się zarówno instynktowne, jak i niezbędne w moim procesie twórczym.
W ostatnich latach wróciłam do wystawiania swoich prac zarówno w Litwie, jak i za granicą. W ciągu ostatnich kilku lat moje prace były prezentowane na międzynarodowych wystawach akwareli w krajach takich jak Peru, Wietnam, Finlandia i Japonia. Dzielenie się moją pasją do akwareli z globalną publicznością wzbogaciło i zainspirowało mnie, motywując do dalszych eksperymentów i poszerzania możliwości tej fascynującej formy sztuki.
O tym dziele+
W obrazie przedstawiona jest siedząca postać namalowana pociągnięciami czarnej i szarej akwareli. Postać przyjmuje wyraźną, przemyślaną pozę, z uniesionym kolanem i skrzyżowanymi ramionami, sugerując kontemplację lub zrelaksowany stan. Przedstawienie jest nieco abstrakcyjne, z naciskiem na formę i ruch, a nie na szczegóły. Światło odbija się od powierzchni postaci, podkreślając krzywizny i mięśnie w uproszczonej formie. Dzieło ma minimalistyczną estetykę, skutecznie wykorzystując negatywną przestrzeń, aby uwydatnić postawę i nastrój postaci.




















