Dzieło we wnętrzu
Marius Abramavičius-Neboisia to artysta, którego filozofia opiera się na poszerzaniu granic ludzkiej percepcji. Zastanawia się, jak jednostki mogą postrzegać świat z nowych perspektyw i przesuwać granice swojego światopoglądu. Abramavičius proponuje, że ludzie zazwyczaj mają dostęp tylko do niewielkiej części swoich prawdziwych możliwości, widząc jedynie ograniczony wycinek rzeczywistości. Dzięki swoim dziełom – szczególnie poprzez charakterystyczne użycie koloru – zachęca widzów do rozszerzenia swojego widzenia i odkrywania niewidocznych wymiarów życia.
Urodzony i wychowany w Wilnie, Abramavičius-Neboisia czuje głęboką więź ze swoim rodzinnym miastem, ale równie mocno pasjonuje się podróżami. Jego eksploracje, zarówno lokalne, jak i dalekie, wzbogacają jego proces twórczy o szeroki wachlarz wpływów kulturowych. W trakcie swojej artystycznej drogi zorganizował ponad 60 wystaw indywidualnych na międzynarodowej scenie, prezentując swoje dzieła w różnych miejscach na całym świecie. Jego zainteresowania artystyczne nie ograniczają się jedynie do malarstwa; cieszy się również budowaniem kamiennych filarów, lataniem na latawcach oraz rozwijaniem swoich monumentalnych obrazów jak flagi wysoko w niebie.
Reputacja Abramavičiusa-Neboisia wykracza daleko poza malarstwo – jest również znany jako fotograf, pisarz, poeta, podróżnik i ekspert w dziedzinie latania na latawcach. Jest znaną postacią w wielu miejscach, od Užupis (artystycznej dzielnicy Wilna) po Tybet, Azerbejdżan i Grecję. Artysta splata swoje fizyczne podróże z duchową eksploracją, zachęcając do spotkań nie tylko w namacalnych lokalizacjach, ale także w sferach duszy. Jego wieloaspektowa natura jest dowodem na jego zaangażowanie w zgłębianie i wyrażanie szeroko pojętego ludzkiego doświadczenia.
Artysta jest przekonany, że dusza jest zdolna do postrzegania znacznie więcej niż ograniczony zakres dostępny w codziennym życiu. „Dusza widzi szeroko, widzi znacznie więcej, niż jesteśmy przyzwyczajeni widzieć w codziennym życiu, gdzie mamy tylko 5 procent widoczności,” zauważa. Dla Abramavičiusa-Neboisia ta uniwersalna perspektywa jest zawsze w zasięgu ręki – czy to patrząc w gwiazdy, czy reflektując nad światem w zwykłych momentach. Zachęca widzów do spojrzenia poza powierzchnię, namawiając ich do zagubienia się w jego pracach i doświadczania rozszerzonej rzeczywistości, którą odsłaniają.
O tym dziele+
Na pierwszym planie obrazu dynamicznie rozciąga się gałązka dzikiej róży, pokryta bogatymi, czerwonymi owocami róży i małymi liśćmi w odcieniach od żywej zieleni do głębokiego purpurowego odcienia. Małe, delikatne kolce są widoczne wzdłuż gałązki, podkreślając jej dziką naturę. Ta gałązka dzieli płótno, oferując wyraźny kontrast z tłem. Za dziką florą rozciąga się krajobraz falujących wzgórz w stonowanych odcieniach bursztynu, sieny i ziemistych brązów, sugerując jałowe, być może jesienne otoczenie. Wzgórza są gładko namalowane, z miękkimi falowaniami, które naśladują cichy, niemal jałowy teren. Nad wzgórzami niebo ma głęboki błękit, przechodzący w jaśniejszy, łagodniejszy błękit w kierunku horyzontu, nadając scenie poczucie spokoju i głębi. Interakcja kolorów i elementów w obrazie przywołuje spokojny, ale dziki aspekt natury.
