Marija Bazarova wyróżnia się jako artystka, której głęboko mistyczne i poruszające obrazy często skłaniają widzów do stwierdzenia, że "nigdy wcześniej czegoś takiego nie widzieli." Jej sztuka definiowana jest przez charakterystyczną metodę, która łączy intensywne emocje z aurą tajemnicy, fascynując widownię niezwykłą wizją i ekspresyjnym bogactwem.
Przez niemal dziesięć lat Marija eksperymentowała z różnorodnymi technikami malarskimi, z których każda kształtowała rozwój jej tożsamości artystycznej. W 2015 roku, po utracie narzeczonego z powodu raka, odkryła swój autentyczny styl – kluczowy moment w jej twórczym życiu, który nadał jej pracy nową znaczenie i głębsze uczucie.
Po tym odkryciu Marija oddała się malarstwu z nieprzerwaną uwagą, stając się tak pochłoniętą swoją sztuką, że czas wydawał się zawieszony. Prace z tego okresu powstały z spontaniczną intensywnością, z liniami i kształtami, które nieustannie fascynowały i cieszyły ją. Każdy obraz jest wyjątkowy, cicho czekając na moment, w którym jego przyszły właściciel go odnajdzie.
Czarny kolor często powraca w pracach Mariji, pełniąc rolę zarówno klasycznego odcienia, jak i hołdu dla ulubionego koloru jej zmarłego narzeczonego. Dla niej, zgodnie z interpretacjami z kultury japońskiej, czarny wyraża szczęście. Obrazy Mariji znajdują się w prywatnych kolekcjach w całych Włoszech, Stanach Zjednoczonych, Kanadzie, Wielkiej Brytanii, Niemczech, Ukrainie, Litwie, Chile, Szwajcarii i Belgii, napełniając wnętrza na całym świecie mistycyzmem i głębią.
O tym dziele+
Obraz przedstawia żywy portret kobiety skomponowany z odważnych, ekspresyjnych pociągnięć pędzla. Jej twarz to mozaika wibrujących kolorów, głównie czerwieni i zieleni, rozpryskujących się na kontrastowym tle czarno-białym. Kolory zdają się tańczyć wokół jej rysów, podkreślając przenikliwe zielone oczy i pełne usta. Złożone czarne wiry i białe akcenty otaczają jej twarz, dodając dynamicznej i niemal fantazyjnej jakości do kompozycji. Użycie koloru i formy przekazuje poczucie wyłaniania się lub odrodzenia, jakby postać przechodziła z jednego stanu w inny wśród wirujących wzorów kwiatowych i abstrakcyjnych kształtów.




















