Ten obraz przedstawia gęsty i bujny las uchwycony szerokimi, teksturowanymi pociągnięciami pędzla, które oddają dziką, nieokiełznaną naturę lasu. Drzewa, zabarwione w różnych odcieniach głębokiej zieleni i czerni, sięgają ku jaśniejszemu, przygaszonemu niebu. Podłoże lasu i obszar na pierwszym planie są przedstawione w pociągnięciach zieleni, żółci i bieli, sugerując łąkę muskaną światłem, być może na granicy różnych pór roku lub pór dnia. Użycie techniki impasto przez artystkę dodaje namacalnej bogatości scenie, sprawiając, że drzewa wydają się niemal trójwymiarowe, jakby naprawdę stały na straży tajemniczych głębin lasu, które otaczają. Ogólny nastrój obrazu to cicha samotność i majestat natury, nietkniętej przez ludzką ingerencję.