Obraz przedstawia stary budynek widziany z dołu, podkreślając pewną wielkość mimo jego podniszczonej fasady. Zawiera szereg okien, z których każde osadzone jest w grubych, teksturowanych ścianach, które wydają się niemal namacalne pod ciężkimi pociągnięciami pędzla artysty. Kolory dominują w odcieniach pastelowej zieleni i niebieskiego, sugerując albo patynę wieku, albo odbicie nastrojowego nieba. Zaokrąglone rogi budynku wskazują na jego styl architektoniczny i epokę. Szorstkie czarne kontury i akcenty nadają strukturze niemal szkicową jakość, kontrastując z łagodniejszymi tłem wirującym nieba, które wiruje energicznie, jakby chciało tchnąć życie w scenę. Tuż nad horyzontem budynku, słabe krzyżowe figury spoczywają na masztach, dodając sugestię symboliki morskiej lub być może religijnej do miejskiego krajobrazu. Ta mieszanka elementów przekazuje poczucie historii i upływu czasu, jakby widz zaglądał przez okno do minionej epoki.