Obraz przedstawia nocny pejzaż miejski, charakteryzujący się opustoszałą, słabo oświetloną ulicą rozciągającą się ku horyzontowi. Wzdłuż ulicy znajdują się stare, zniszczone budynki, których elewacje zdobione są wrażeniami okien emitujących słabe, żółtawe światło, kontrastujące z przytłaczającą ciemnością. Droga, lśniąca jakby mokra, odbija skąpe światła i sugeruje niedawny deszcz. Ciężkie, mroczne niebo wisi nad, jego ciemne chmury lekko wirują, sugerując przytłaczającą lub burzową atmosferę. Cienie i formy zlewają się pod ciężarem nocy, tworząc poczucie samotności i cichej izolacji w miejskim otoczeniu. Dzieło ma grubość tekstury, podkreślając szorstką i dotykową jakość sceny, prawdopodobnie osiągniętą dzięki ekspresyjnym, grubym pociągnięciom pędzla. Ulica, niezamieszkana i rozciągająca się ku ciemnemu, niejednoznacznemu punktowi zniknięcia, wyraża poczucie złowieszczości i pustki, typowe dla miasta skrytego w nocy.