Spotkajmy się na targach Affordable Art Fair: Hamburg, 5–8 listopada · Amsterdam, 25–29 listopada · Bruksela, 17–21 lutego
Jolita Šlepetienė

Jolita Šlepetienė

Wszystkie obrazy

Jolita Šlepetienė (ur. 1968) jest artystką, która działa w dziedzinie malarstwa, ceramiki i fotografii. Wyraża swoją wizję artystyczną poprzez różnorodne media, stosując zarówno współczesne, jak i tradycyjne techniki, aby zrealizować swoje pomysły.

Jej obrazy wyróżniają się delikatnymi pastelowymi tonami oraz warstwową metodologią. Dzięki zastosowaniu tej metody odkrywa subtelne niuanse i wywołuje uczucie głębi i ruchu, uchwytując ulotne chwile. Jest biegła zarówno w farbach akrylowych, jak i olejnych, umiejętnie dostosowując swoje podejście, aby przekazać nastrój i emocje.

Jolita Šlepetienė zorganizowała liczne wystawy indywidualne i brała udział w międzynarodowych plenerach oraz sympozjach ceramicznych. Te doświadczenia pozwoliły jej zaprezentować swoją twórczość szerszej publiczności oraz współpracować z innymi artystami w różnych kontekstach twórczych.

Krajobraz odgrywa centralną rolę w jej sztuce, funkcjonując zarówno jako motyw, jak i symbol jej wewnętrznej podróży. Świadomie wprowadza puste przestrzenie w swoich pracach – obszary dla wiatru i ruchu, a także miejsce dla wyobraźni widza do eksploracji – pozostawiając swoje dzieła otwarte i zapraszające.

O tym dziele+

W tym obrazie krajobraz rozciąga się pod szerokim, atmosferycznym niebem, wypełnionym miękkimi, nierównymi chmurami, sugerującymi wczesny poranek lub późne popołudnie. Horyzont zaznaczają pagórki w stonowanym niebieskim odcieniu, sugerującym odległy łańcuch górski. Na pierwszym planie pole rozciąga się przez płótno; jego kolory przechodzą od złotego żółtego do miękkich zieleni i ziemistych tonów, przekazując ulotny charakter światła na terenie. Kolej lub jakiś rodzaj toru oddziela pole od dolnej krawędzi obrazu, dodając perspektywę liniową, która przyciąga wzrok do przodu. Dwie jabłonie, namalowane grubymi, ekspresyjnymi pociągnięciami w odcieniach szarości i bieli, zakotwiczają kompozycję po prawej stronie. Ich skręcone formy sugerują wiek i wystawienie, stojąc jako cisi świadkowie upływającego czasu obok niepozornej kolei. Scena jest zarówno spokojna, jak i poruszająca, uchwycając konkretny, ulotny moment w naturze z nostalgiczną postawą.