Jolita Puronaitė Lubienė urodziła się w 1970 roku w Panevėžys na Litwie. W 1991 roku przeniosła się do miasta Kowno, aby kontynuować naukę. Od 1996 roku mieszka i pracuje w rejonie Kowna, zanurzając się w lokalnej społeczności artystycznej. Jolita zaczęła aktywnie uczestniczyć w sympozjach malarskich i wystawach zbiorowych w 2014 roku, ustanawiając swoją obecność na litewskiej scenie artystycznej.
Choć jej fascynacja sztuką zaczęła się w dzieciństwie, Jolita zaczęła malować samodzielnie dopiero kilka lat temu. Jej artystyczna droga prowadziła ją przez różne szkoły artystyczne, aż w końcu trafiła do pracowni znanego artysty Antanasa Obcarskasa. Dzięki jego warsztatom Jolita doświadczyła zarówno radości, jak i wyzwań związanych z kreatywnością, opisując to doświadczenie jako „chodzenie po ostrzach kreatywnej przyjemności i cierpienia.”
Po eksploracji różnych technik malarskich i tajemnic, Jolita odkryła swoją pasję do ekspresyjnej abstrakcji. Cieszy się wolnością, jaką daje malowanie, pozwalając jej być w pełni obecną i wyzwoloną, gdy na płótnie pojawiają się żywe i pomysłowe wybuchy.
Sztuka Jolity powstaje z głęboko intuicyjnego procesu, który opisuje jako „smakowanie od wewnątrz.” Wchłania swoje otoczenie poprzez ruch, słuch, obserwację, wąchanie, smakowanie i dotykanie. Jak gąbka, przetwarza te wrażenia zmysłowe w swoje dzieła, pozwalając swoim obrazom przekazywać jej indywidualne postrzeganie świata i wewnętrzne emocje.
O tym dziele+
Obraz ukazuje żywą i dynamiczną kompozycję zdominowaną przez pionowe pociągnięcia pędzla i spływy farby, tworząc wrażenie ruchu i płynności. Paleta kolorów jest bogata i zróżnicowana, obejmująca odważne odcienie pomarańczowego, czerwonego, niebieskiego, zielonego i żółtego, kontrastujące z głębszymi tonami czerni i bieli. Te kolory mieszają się i nakładają, niektóre obszary są jaśniejsze i bardziej nasycone, podczas gdy inne są stonowane i ciemniejsze, sugerując głębię i teksturę. Energetyczne nałożenie farby wywołuje poczucie spontaniczności i emocji, przyciągając widza do chaotycznego, a jednocześnie harmonijnego krajobrazu kolorów. Rytm i interakcja kolorów i tekstur zdają się uchwycić abstrakcyjną, naturalistyczną scenę, być może przypominającą las lub tętniące życiem miejskie otoczenie o zmierzchu lub o świcie.
