Jolita Puronaitė Lubienė urodziła się w 1970 roku w Panevėžys na Litwie. W 1991 roku przeniosła się do miasta Kowno, aby kontynuować naukę. Od 1996 roku mieszka i pracuje w rejonie Kowna, zanurzając się w lokalnej społeczności artystycznej. Jolita zaczęła aktywnie uczestniczyć w sympozjach malarskich i wystawach zbiorowych w 2014 roku, ustanawiając swoją obecność na litewskiej scenie artystycznej.
Choć jej fascynacja sztuką zaczęła się w dzieciństwie, Jolita zaczęła malować samodzielnie dopiero kilka lat temu. Jej artystyczna droga prowadziła ją przez różne szkoły artystyczne, aż w końcu trafiła do pracowni znanego artysty Antanasa Obcarskasa. Dzięki jego warsztatom Jolita doświadczyła zarówno radości, jak i wyzwań związanych z kreatywnością, opisując to doświadczenie jako „chodzenie po ostrzach kreatywnej przyjemności i cierpienia.”
Po eksploracji różnych technik malarskich i tajemnic, Jolita odkryła swoją pasję do ekspresyjnej abstrakcji. Cieszy się wolnością, jaką daje malowanie, pozwalając jej być w pełni obecną i wyzwoloną, gdy na płótnie pojawiają się żywe i pomysłowe wybuchy.
Sztuka Jolity powstaje z głęboko intuicyjnego procesu, który opisuje jako „smakowanie od wewnątrz.” Wchłania swoje otoczenie poprzez ruch, słuch, obserwację, wąchanie, smakowanie i dotykanie. Jak gąbka, przetwarza te wrażenia zmysłowe w swoje dzieła, pozwalając swoim obrazom przekazywać jej indywidualne postrzeganie świata i wewnętrzne emocje.
O tym dziele+
Obraz prezentuje szereg dynamicznych i gęstych pociągnięć pędzla, głównie w różnych odcieniach niebieskiego, z akcentami bieli i małymi plamami czerni. Pociągnięcia są pionowe i wydają się naśladować rytmiczny, a zarazem chaotyczny ruch wody. Tekstura jest gęsta i namacalna, sugerując głębokość i różnorodne ruchy ciała wody, prawdopodobnie morza, jak sugeruje tytuł. Zróżnicowanie odcieni niebieskiego, od jasnego do ciemnego, tworzy poczucie głębi i intensywności, jakby widz patrzył w głębokie warstwy fal oceanu w spokojnym, a zarazem głębokim momencie. Niektóre obszary, gdzie niebieski jest jaśniejszy, sugerują światło przenikające przez wodę lub fale pieniące się na szczycie. Użycie czerni dodaje kontrastu, dając wrażenie głębokości morza lub cieni w wodzie. Ogólny spokój, a zarazem głęboka dynamika stworzona przez pociągnięcia pędzla doskonale koresponduje z tytułem obrazu.
