Jolita Puronaitė Lubienė urodziła się w 1970 roku w Panevėžys na Litwie. W 1991 roku przeniosła się do miasta Kowno, aby kontynuować naukę. Od 1996 roku mieszka i pracuje w rejonie Kowna, zanurzając się w lokalnej społeczności artystycznej. Jolita zaczęła aktywnie uczestniczyć w sympozjach malarskich i wystawach zbiorowych w 2014 roku, ustanawiając swoją obecność na litewskiej scenie artystycznej.
Choć jej fascynacja sztuką zaczęła się w dzieciństwie, Jolita zaczęła malować samodzielnie dopiero kilka lat temu. Jej artystyczna droga prowadziła ją przez różne szkoły artystyczne, aż w końcu trafiła do pracowni znanego artysty Antanasa Obcarskasa. Dzięki jego warsztatom Jolita doświadczyła zarówno radości, jak i wyzwań związanych z kreatywnością, opisując to doświadczenie jako „chodzenie po ostrzach kreatywnej przyjemności i cierpienia.”
Po eksploracji różnych technik malarskich i tajemnic, Jolita odkryła swoją pasję do ekspresyjnej abstrakcji. Cieszy się wolnością, jaką daje malowanie, pozwalając jej być w pełni obecną i wyzwoloną, gdy na płótnie pojawiają się żywe i pomysłowe wybuchy.
Sztuka Jolity powstaje z głęboko intuicyjnego procesu, który opisuje jako „smakowanie od wewnątrz.” Wchłania swoje otoczenie poprzez ruch, słuch, obserwację, wąchanie, smakowanie i dotykanie. Jak gąbka, przetwarza te wrażenia zmysłowe w swoje dzieła, pozwalając swoim obrazom przekazywać jej indywidualne postrzeganie świata i wewnętrzne emocje.
O tym dziele+
Obraz ukazuje żywą i ekspresyjną mieszankę głębokich czerwieni i subtelnych różów, akcentowanych dotykami żółtego, białego i czarnego, tworząc dynamiczną kompozycję. Pociągnięcia są grube i gesturalne, nakładające się i splatające w chaotyczny, ale harmonijny sposób. Niektóre obszary są mocno warstwowane, sugerując głębię i intensywność, podczas gdy inne są bardziej delikatnie pociągnięte, nadając poczucie ruchu i płynności. Użycie kontrastujących kolorów i abstrakcyjny charakter kształtów wywołują poczucie emocji i abstrakcji, być może odzwierciedlając spontaniczną reakcję artysty i nastrój w czasie tworzenia. Ogólny efekt to dramatyczna wibracja, przyciągająca widza do burzliwego krajobrazu wizualnego.




















