Dzieło we wnętrzu
Ieva Stoškienė to wybitna artystka, której twórczość jest głęboko kształtowana przez duchową otwartość i refleksję. Porównuje siebie do pióra prowadzonego przez Stwórcę, które z pokorą i podziwem rysuje linie istnienia. Dla Ievy sztuka przekracza to, co jest jedynie widoczne; służy jako medium do przekazywania wewnętrznych krajobrazów doświadczeń, wytrwałości i objawienia. Poprzez swoje dzieła pragnie wywołać blask, pokój oraz głębokie tajemnice, które są nieodłączne od ludzkiego doświadczenia.
Prowadząc na co dzień zwyczajne życie, Ieva nieustannie wraca do malarstwa, wciąż zadając sobie pytanie, dlaczego akt tworzenia jest tak integralny dla jej istnienia. Kiedy tylko zaczyna rysować, zauważa, że czas zdaje się zatrzymywać, a tusz płynie bez wysiłku z jej pióra, jakby kierowane przez niewidzialną rękę. W trakcie tych twórczych epizodów akt staje się formą medytacji i odkrycia, przynosząc prace, które są zarówno nowe, jak i przypominające coś już znanego. Ieva twierdzi, że prawdziwa kreatywność wyłania się z miejsca spokoju i otwartości, pozwalając zarówno życiu, jak i sztuce rozwijać się w swoim własnym rytmie.
Artystyczna droga Ievy Stoškienė rozpoczęła się wcześnie. Po ukończeniu studiów w Szkole Sztuk Pięknych w Alytusie, gdzie pielęgnowała swoje podstawowe umiejętności i miłość do rysunku, podjęła studia architektoniczne, zdobywając zarówno tytuł licencjata, jak i magistra na Wileńskim Uniwersytecie Technicznym im. Gediminas (VGTU). Jej połączenie artystycznej intuicji i architektonicznej rygorystyki nadaje jej pracom unikalną klarowność i głębię.
W latach 2002-2009 Ieva odegrała kluczową rolę w magazynie "Naujas namas", gdzie była redaktorką naczelną. Ta pozycja pozwoliła jej wpływać na dyskusję na temat publikacji artystycznych i projektowych w Litwie. Obecnie mieszka i pracuje w Wilnie, poświęcając się rysowaniu tuszem kolorowym, piórami i pędzlami – mediami, które służą jej jako narzędzia do nieustannego badania zmieniającej się relacji między sobą, kreatywnością a otoczeniem.
O tym dziele+
Dzieło przedstawia dwie postacie, wydające się blisko przytulone lub siedzące obok siebie na tym, co wydaje się być łodzią unoszącą się na falistych liniach sugerujących wodę. Otoczone są dekoracyjną, wirującą ramą splecioną z dużych, białych płatków, które mogą być interpretowane jako symboliczne liście lub pióra. Cała narracja wizualna jest spokojna, ale sugestywna, uchwycając moment spokoju lub introspekcji. Paleta kolorów jest stonowana, głównie wykorzystująca odcienie brązu, bieli i szarości, co przyczynia się do ogólnego spokojnego i nieco nostalgicznego tonu obrazu.




















