Gitas Markutis jest uznawany w świecie sztuki nowoczesnej za twórcę współczesnych krajobrazów. Jego prace często przedstawiają miejsca na Litwie, z których wiele jest łatwo rozpoznawalnych dla widzów. Jednak Markutis posiada wyjątkową zdolność do przedstawiania tych miejsc w taki sposób, że na pierwszy rzut oka wydają się one nieznane, skłaniając widzów do odkrywania scen na nowo poprzez jego artystyczną wizję.
Czerpie inspirację z subtelnego uroku litewskiej natury, dostrzegając, że nie każdy widok jest z definicji wizualnie uderzający. Markutis zauważył, że wyobraźnia jest niezbędna do podniesienia zwykłych widoków do poziomu fascynujących dzieł sztuki. Otwarcie mówi o trudnościach związanych z tworzeniem, podkreślając, że nie każdy obraz jest natychmiastowym sukcesem, ale wytrwałość jest kluczowym elementem jego praktyki: "W malarstwie czasami wygrywasz, czasami przegrywasz, ale zawsze staram się odzyskać to, co straciłem."
Definiującą cechą pracy Markutisa jest jego metoda rozkładania krajobrazów na geometryczne kształty, włączając dekoracyjne linie konturowe oraz odważne kontrasty kolorów. Nawet gdy wybiera bardziej neutralne i naturalne odcienie, zmienia ich proporcje, aby stworzyć nowy efekt. Jego kompozycje często ukazują harmonijną relację między naturalnym krajobrazem a elementami ludzkiego osiągnięcia, takimi jak budynki architektoniczne, pozwalając zarówno historycznym budowlom, jak i naturze wzajemnie podkreślać swoje piękno.
Najbardziej uderzającym aspektem obrazów Gitasa Markutisa są jego żywe, ekspresyjne pociągnięcia pędzla, które przekazują delikatny ruch przypominający lekki powiew wiatru. Jego pomysłowe podejścia do kompozycji również przedstawiają widzom niespodziewane punkty widzenia, czasami zbliżając się do abstrakcji. Dzięki temu połączeniu umiejętności technicznych i kreatywnej wizji, Markutis zaprasza widzów do doświadczenia znanych krajobrazów z zupełnie nowych perspektyw.
O tym dziele+
Na tym wibrującym obrazie scena rozgrywa się w starym mieście nad dużym zbiornikiem wodnym, prawdopodobnie rzeką lub jeziorem. Woda lśni odbiciami w odcieniach niebieskiego, białego i żółtego, sugerując światła z miasta tańczące na jej powierzchni. Wyraźna forteczna wieża zakotwicza lewą stronę kompozycji, a jej ciemny kontur wyraźnie kontrastuje z głębokim niebieskim, niemal nocnym niebem. To niebo jaśnieje, gdy spotyka horyzont, przechodząc w odcienie jaśniejszego niebieskiego i białego. Same miasto to gąszcz budynków, gęsto upakowanych i przedstawionych w gamie ciepłych pomarańczy, żółci i czerwieni, które kontrastują żywo z chłodniejszymi tonami nieba i wody. Te struktury wydają się stare, z historycznymi stylami architektonicznymi, prawdopodobnie europejskimi, charakteryzującymi się spiczastymi dachami i wieloma oknami, które łapią światło. Wąskie, kręte uliczki lub zaułki można dostrzec między budynkami, co dodaje głębi i złożoności do miejskiego krajobrazu. Użycie jasnych, niemal neonowych kolorów oraz ekspresyjny, nieco abstrakcyjny styl nadają obrazowi żywą, niemal marzycielską atmosferę, przywołując zarówno piękno, jak i tętniącą energię starego miasta ożywającego w wieczornym świetle.
