Giedrė Anuškevičiūtė przedstawia się przede wszystkim jako człowiek, poruszający się w subtelnych przecięciach twórcy, konsumenta, obserwatora i duszy. Zgłębia, co to znaczy istnieć nie tylko jako artysta, ale jako ktoś głęboko zanurzony w doświadczeniach ruchu, myśli, emocji i wzrostu. Jej poczucie siebie kształtowane jest zarówno przez jej fizyczną formę, jak i niematerialne elementy jej świadomości, zachęcając widzów do refleksji nad dualizmami inherentnymi w ludzkiej kondycji.

Dla Anuškevičiūtė tworzenie nie ogranicza się do malowania – obejmuje całe jej istnienie. Buduje swoją rzeczywistość, krainę marzeń, a nawet swoje wyobrażenia, postrzegając proces artystyczny jako drogę do transformacji i transcendencji. Poprzez swoje dzieła stara się odkrywać nowe warstwy zrozumienia siebie i szerszego świata, sugerując, że każdy akt twórczy pozwala jej "wzbić się w powietrze" i doświadczać życia z nową witalnością, radością i autorefleksją.

W jej rękach pędzel przekracza swoje konwencjonalne przeznaczenie. Służy jako jej głos, kanał do wyrażania emocji, bólu i radości. Malowanie staje się zarówno jej pytaniem, jak i odpowiedzią, sposobem na krzyk lub ujawnienie niespodziewanej powagi. Zawsze poszukuje: każdy ruch pędzla, każda interakcja kolorów i każdy spontaniczny gest w jej pracowni stanowią część szerszej podróży ku głębszej samoświadomości i artystycznej autentyczności.

Anuškevičiūtė delikatnie zachęca nas do zadawania pytania – czy jesteśmy jedynie ciałami wyposażonymi w zmysły, czy duszami, które animują i kształtują ciało, czy może czymś ulotnym, jak mgła przed oczami? Jej sztuka to ciągłe badanie tych pytań, gdyż stara się znaleźć sens w każdym aspekcie: w trzepotaniu ptaka na zewnątrz, w rozlanej wodzie czy w pojedynczej kropli na podłodze. Dla niej bycie i tworzenie są ze sobą nierozerwalnie związane; porusza się, poszukuje i tworzy sztukę w nieustannej pogoni za nowymi spostrzeżeniami.