Wszystkie obrazy Gabrielė Prišmantaitė (urodzona w 1990 roku) mają jedną wspólną cechę - odczucie wiatru przepływającego przez nie. Trawy, które maluje, zdają się kołysać i falować, poruszone niewidzialnymi prądami - zginają się, szeleszczą i znów wznoszą.
Artystka sama opisuje malowanie jako sposób na dotarcie do tajemnicy natury, gdzie każdy kwiat zawiera wszechświat w sobie, dlatego każda łodyga, każdy źdźbło trawy jest malowane z taką delikatnością i starannością. Te dzieła sztuki reprezentują magiczny moment, kiedy szept natury ucisza nasz wewnętrzny monolog i ogarnia nas spokój i cisza, zakorzenione w teraźniejszości, nie niepokojone ani przez przeszłość, ani przez przyszłość.
Metafora falujących traw jest szczególnie wymowna. Poruszone i szeleszczące przez wiatr, łodygi zginają się, ale nie łamią. Piękno natury ujawnia się jako odporne, trwałe i nieustępliwe. Te obrazy szczególnie nadają się do przestrzeni, gdzie szuka się poczucia spokoju i harmonii.
Młodzi i utalentowani — wschodzące gwiazdy
Wystawia za granicą
O tym dziele+
Obraz przedstawia żywe skupisko dzikich kwiatów w cienistym lesie. Główne kolory to zielenie i żółcie z akcentami bieli. Te kolory sprawiają, że kwiaty wyróżniają się na ciemniejszym tle. Styl Gabrielė Prišmantaitė jest szczegółowy i realistyczny. Ale nie chodzi tylko o realizm. Jest też poczucie głębi i tekstury. Widać pociągnięcia pędzla, które nadają ruch liściom i płatkom. Ogólnie obraz wprowadza świeżość i piękno wiosny do kadru. Czuje się, jakby się wchodziło w spokojną część lasu.
