Dzieło we wnętrzu
Wszystkie obrazy Gabrielė Prišmantaitė (urodzona w 1990 roku) mają jedną wspólną cechę - odczucie wiatru przepływającego przez nie. Trawy, które maluje, zdają się kołysać i falować, poruszone niewidzialnymi prądami - zginają się, szeleszczą i znów wznoszą.
Artystka sama opisuje malowanie jako sposób na dotarcie do tajemnicy natury, gdzie każdy kwiat zawiera wszechświat w sobie, dlatego każda łodyga, każdy źdźbło trawy jest malowane z taką delikatnością i starannością. Te dzieła sztuki reprezentują magiczny moment, kiedy szept natury ucisza nasz wewnętrzny monolog i ogarnia nas spokój i cisza, zakorzenione w teraźniejszości, nie niepokojone ani przez przeszłość, ani przez przyszłość.
Metafora falujących traw jest szczególnie wymowna. Poruszone i szeleszczące przez wiatr, łodygi zginają się, ale nie łamią. Piękno natury ujawnia się jako odporne, trwałe i nieustępliwe. Te obrazy szczególnie nadają się do przestrzeni, gdzie szuka się poczucia spokoju i harmonii.
O tym dziele+
Obraz przedstawia bogatą, jesienną scenę z dominującym, żywym, teksturowanym pierwszym planem dzikich traw i krzewów w niezliczonych kolorach jesieni: głębokich czerwieniach, żółciach, pomarańczach i odrobinie zieleni. Te grubo malowane fragmenty roślinności zdają się tańczyć z widocznymi pociągnięciami pędzla, nadając życiu i ruchu krajobrazowi. Wśród tego kolorowego naturalnego gobelinu stoi małe nagie drzewo, którego gałęzie skręcają się i obracają, zarysowane na tle delikatnie namalowanego tła. Tło przedstawia spokojną przestrzeń łagodnie falistego pola, stopniowo przechodzącego w linię drzew pod stłumionym, pochmurnym niebem łączącym odcienie lilii i delikatnego niebieskiego, sugerującym chłodną spokojność jesiennego dnia zbliżającego się do zmierzchu. Ogólna atmosfera to spokojna samotność i ciche piękno natury w tranzycie.
